Dohmen Draaft Door: Verleid ons

December hoort een maand van gezelligheid, hoop en verwachting te zijn. Dat lukt ze goed in Syrië, waar de mensen, compleet verrast, op straat dansen na het voorlopig vertrek van dictator Assad. U merkt, ik hou een slag om de arm, want je weet het maar nooit met dictaturen. Soms zijn ze even weg, een andere keer duurt het wat langer, maar echt zeker weten doe je het nooit. Vrijheid van meningsuiting, gelijke rechten en plichten voor iedereen, je kunt alleen in het hier en nu zeker weten dat ze bestaan. Morgen kan alles zomaar anders zijn.

Het is net als met de aanwezigheid van bedrijven in je gemeente. Je denkt dat ze dol op je zijn, dat je als middelpunt (of -stip) van Nederland de ultieme locatie bent voor verzekeraars of pensioenbeheerders, maar ze kunnen allemaal morgen hun vertrek aankondigen. Vorige week meldde Achmea dat ze uit Zeist gaan vertrekken. PGGM deed dat al eerder, omdat het kantoor ouwe meuk is en er geen snel OV is. Voor dat laatste lijken ze me als eigenaar toch alleszins zelf verantwoordelijk, maar prima, veel succes in Utrecht. Daar rijden inderdaad veel meer bussen en trams.

Achmea gaat verhuizen naar Apeldoorn. Hun werknemers zijn sinds corona zó verknocht geraakt aan thuiswerken, dat het kantoor in Zeist te groot is geworden. Er zijn mensen die ach en wee roepen vanwege de lokale werkgelegenheid die hiermee verloren zou gaan, maar als iedereen toch al thuiswerkt, lijkt me dat onzin. Gewoon Even Apeldoorn bellen.

SCOREN

Zou het zijn omdat Apeldoorn de gezondste stad van Nederland is? Daar wil je als verzekeraar wel zitten. Zeist is geen gezonde stad, het is niet eens een stad, dus we verliezen sowieso die competitie. Helaas scoren we ook niet lekker op het thema ‘brede welvaart’ in de Atlas voor gemeenten. Wat doen we verkeerd? Aan de geografische ligging kan het niet liggen, want buurgemeentes Bunnik en Utrechtse Heuvelrug presteren beter.

Wat kunnen we leren van Apeldoorn? Ze doen het over de hele linie goed. Inwoners en bezoekers kunnen zich er veilig te voet, fietsend en met het OV verplaatsen. Kom daar maar eens om in Zeist. Het is hier levensgevaarlijk, met al die creatieve inrichtingsplannen. In Apeldoorn voelen mensen zich veilig, worden verleid om te bewegen, ze kunnen herstellen van stress en er zijn ontmoetingsplekken in de openbare ruimte.

Misschien worden we in Zeist te veel ontmoedigd en te weinig verleid. Ontmoedigd om onze kinderen door het bos te laten fietsen, ontmoedigd om kerst te vieren op Heidestein en zelfs ontmoedigd om naar kantoor te komen. Waar blijft de verleiding? We kunnen het best, getuige de geslaagde kerstmarkt, elkaar ontmoeten en ontstressen. Laten we 2025 tot het Jaar van de Zeister verleiding uitroepen. Laten we gaan dansen op straat. Morgen kan alles zomaar anders zijn.

Carol Dohmen