Dohmen Draaft Door: Hutten

In een regio waar het dringen om een plekje is, plopt er voortdurend een nieuw probleem omhoog. Utrechts Landschap heeft de noodklok geluid over een schrikbarende toename aan bouwsels in het bos. Diep in de donkere wouden – 25 meter van het pad, want het sterft van de paden – verschijnen constructies. Dat is niet de bedoeling. Dieren worden verjaagd, planten en paddenstoelen sterven de vertrappingsdood. Mensen moeten te allen tijde op de officiële wandelpaden blijven, daar waar de boomveiligheidscontroles plaatsvinden.

Over de bouwers bestaan verschillende hypotheses, in 2025 doorgaans als stellige meningen geponeerd. Sommigen denken dat het door de woningnood komt. Als je nergens een betaalbare stenen woning kunt vinden, rest er niets anders dan zelf uit sloophout en dekzeilen tussen de dennen een optrekje te knutselen.

Bushcrafters zijn een andere mogelijkheid. Er is een hele beweging van mensen die tot op de tanden bewapend met survivalmateriaal, zoals bijlen, messen, blikvoer en vuurstenen, de woeste Heuvelrug intrekt om te oefenen met overleven na de apocalyps. Het bouwen van een veilig shelter hoort daar uiteraard bij.

Het kunnen ook kinderen zijn, die bouwen sinds mensenheugenis hutten in het bos. Vroeger deden ze dat met sprokkelhout. Door de komst van prefab speelgoed, zoals compleet ingerichte keukens, garages, barbiehuizen en speeltenten, voorzien van sfeervolle ledverlichting in diverse kleuren, heeft het programma van eisen voor een boshut een upgrade gehad. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik vaders in het bos zie, die met een boormachine en gloednieuwe planken van de bouwmarkt, de finishing touch legt aan de veranda van de hut van zijn kinderen, waarna moeder de veelkleurige oplaadbare lampjes aanbrengt. Of andersom, alleen heb ik dat nog niet gezien. 

HET KAN WEL

De oplossing is gelukkig simpel. Meer bos, meer huizen en afzien van de apocalyps. De trend is al ingezet. In Austerlitz gaan we bouwen zonder te kappen. Zelfs de KNVB ziet in dat er niet gerooid hoeft te worden om wereldkampioen te worden. Nadat ze 36 gemeentes aan het werk hebben gezet een verleidingspoging te doen, een duur adviesbureau ingehuurd om het balboekje voor nadere kennismaking te maken en zich nog eens old skool op het achterhoofd gekrabd hebben, zijn ze tot het verrassende inzicht gekomen dat ze gewoon in Zeist kunnen blijven, zonder bos te kappen. Zie je wel, de apocalyps hoeft niet door te gaan.

Meer bos op de Heuvelrug is iets lastiger. Moeten we oostwaarts trekken met een Trumpiaanse overname van de Veluwe? Helpen we de laatste boeren van hun land een (voedsel-)bos te maken? Wordt eenieders achtertuin geconfisqueerd en lopen we straks allemaal zo vanuit onze achterdeur het collectieve boslandschap in? Het is moeilijk, maar het kan wel. Graag uw stellige mening.

Carol Dohmen