Dohmen Draaft Door: Bloot

Onverwachte pret: er kon geschaatst worden op natuurijs. Vroeger had zo’n bericht halverwege februari geen enkele nieuwswaarde gehad, want nieuws gaat over de afwijkingen van wat ‘gewoon’ is. Vroeger kon je altijd schaatsen in februari. Anno 2025 is het de uitzondering en daar berichten we over.

Neem vorige week. Er lag sneeuw in het noorden en de NOS wist te melden dat er geen problemen waren. Heerlijk verfrissend nieuws, de afwezigheid van dood en ellende. Het hield helaas niet lang stand, want de dag erop waren die problemen er alsnog. Maar dat was ook weer nieuws. Op de redacties verzinnen slimme journalisten altijd wel een reden om iets nieuwswaardig te vinden. En zeg nou zelf, wat moet je met een lege krant?

Terwijl Nederland de schaatsen onderbond, maakte ik me hele ander zorgen. Eind van de week wordt het 16 graden! Het zijn niet de extreme weersverschillen binnen een week, waar ik wakker van lig. Daar zijn we aan gewend. Het is het nieuwe normaal. Verontrustend is het wel, de vogels en de blaadjes hadden er vorige week al zin in. Die gaan zometeen helemaal los, zich totaal niet bewust van een mogelijke vriesdood in de weken daarop. Het is tenslotte nog lang geen lente.

ROKJESDAG

Waar ik me zorgen over maak, is dat jaarlijks terugkerend moment dat de winterverpakking uit moet. De dag waarop ik afgepeld, zonder dikke truien, maillots, joggingbroek en warme sokken – liefst twee paar – het daglicht tegemoet moet treden. Benen als asperges, die diep onder de grond geteeld zijn. Bovenarmen als witlof, waar de zon niet bij mag tot het in de winkel ligt. Rokjesdag, maar dan voor iemand die richting haar pensioen gaat. Ik word daar niet blij van en u waarschijnlijk ook niet.

Toch is het een kwestie van doorbijten. Je moet jezelf een keer blootgeven. Ik denk maar aan die moedige Christoph Heusgen, de voorzitter van de trans-Atlantische Veiligheidsconferentie. Hij barstte in tranen uit toen hij de naakte feiten onder ogen zag. Amerika houdt niet meer van ons, we zoeken het maar uit in Europa. Ik ben nog wel nieuwsgierig naar wat hij ging concluderen. Daar stokte zijn betoog, ‘we moeten concluderen dat …snik’. Het zal wel niet best zijn en dat is alweer geen nieuws.

Het enige positieve is dat Christoph Heusgen een man is. Was een vrouw op deze positie in tranen uitgebarsten, waren de vrouw-onvriendelijke commentaren niet van de lucht geweest. Wij krijgen met de paplepel mee, nooit huilen op je werk. En kijk uit met rokjesdag natuurlijk.

In het licht van een intens verdrietige voorzitter van een conferentie over onze veiligheid, verbleken mijn problemen met rokjesdag. Ze smelten als eendagsijs in de zon. Met een zonnebril op valt het waarschijnlijk best mee. Ik hoop dat u lekker geschaatst heeft.

Carol Dohmen