Dohmen Draaft Door: Aan het lijntje

Austerlitz is omsingeld. Niet door de troepen van Napoleon, Poetin of een andere machtswellusteling. Austerlitz is sinds zaterdag omsingeld door opvallend gele bordjes met daarop de afbeelding van een struise wolf, de tekst ‘Let op: wolvenleefgebied’ en een aanlijngebod voor honden voor de komende zes maanden. De situatie is helder. Binnen de bebouwde kom voeren we het predicaat Zorgzaam Dorp. Daarbuiten geldt de wet van de jungle.

Die bordjes moeten op vrijdagavond, in de twilightzone waarin de zon ondergaat, zijn opgehangen. Geflankeerd door het regelmatig geluid van roffelende spechten is het niemand opgevallen. Ineens waren ze er.

Op kruipafstand van mijn tuinhek hangen minstens tien van die dingen. Iemand in de bordenbusiness heeft goede zaken gedaan. Vergeet u niet de QR-code te scannen, die naar de website van de provincie leidt? Daar staat een verwarrend kaartje (waar is Austerlitz gebleven?) en belangrijke aanvullende informatie, zoals de maximaal toegestane lengte van de hondenlijn: tien meter.

Ik heb weer iets nieuws geleerd. Genetische verwantschap is tien meter lang. Zoals u weet zijn honden en wolven familie van elkaar en in elke familie leiden die ongekozen relaties nog weleens tot gelazer. Wolven zien een hond als het zwarte schaap in de familie. Een vervelende indringer in hún losloopgebied. Daarom kunnen ze tóch een hondje aanvallen. Echter, zolang de hond tot op tien meter aan een touwtje aan een mens vastzit, ziet de wolf hond en mens als één troebel genetisch geheel en is het risico op een aanval kleiner. Aristoteles draait zich om in zijn graf bij dergelijke logica.

FUIK

Zondagochtend liepen de eerste ongehoorzame hondenbaasjes in de fuik van de handhavers van Staatsbosbeheer. Gewapend met een opschrijfboekje en een meetlint deelden ze waarschuwingen uit. We mogen zes weken wennen, maar de boodschap is duidelijk: alleen in de tuin mogen de honden nog los, daarbuiten wonen de wolven en gaan we handhaven en boetes uitdelen. Iemand moet die bordjes betalen.

En nu zijn de rapen gaar. Hondeneigenaren uit Zeist en Austerlitz zijn broederlijk verenigd in hun verontwaardiging over de cold turkey ingevoerde maatregel. Ze bereiden een petitie voor waarin ze pleiten voor een flard bos, waar hun trouwe viervoeter zijn laatste restje natuurlijk gedrag kan vertonen. Wat ik snap.

Wat ik niet snap, is dat we er maar niet uitkomen met elkaar. Eindeloze discussies over wie nou in wiens leefgebied is komen wonen, of wolven nou wel of niet honden en kinderen tot tien jaar versnaperen. Waar blijven trouwens de petities dat onze kinderen los mogen lopen in het bos? We houden elkaar eindeloos aan het lijntje. Tot het knapt.

Carol Dohmen