Dohmen Draaft Door: Gesprek

Terwijl de aanlijnplicht voor honden de gemoederen in Zeist flink bezighoudt, heeft onze koningin heel andere zorgen. Over haar hondje hoeft zij zich geen zorgen te maken. Poedel Mambo buitelt vrolijk zonder lijn door de royal garden en mocht hij een keertje mee mogen naar de onherbergzame kroondomeinen, is er altijd wel een jager in de buurt om haar geliefde poedel uit de kaken van een boze wolf te redden. Sprookjes bestaan, voor wie een beetje geluk heeft en het zich kan veroorloven.

Niettemin lijkt het leven van een koningin, ondanks alle glamour en glitter, best veel op het onze. Máxima heeft, net als gewone mensen, last van het empty nest syndroom, beter gezegd, het empty palace syndroom. Nu het laatste prinsesje haar vleugels heeft uitgeslagen, voelt het paleis leeg en zinloos. En, net zoals wij het zouden aanpakken, probeert ze het gat zo snel mogelijk te dichten. Ze boekte met manlief een all inclusive reis naar Kenya, die ietwat gevoelig lag vanwege de geschonden mensenrechten aldaar, maar zoals altijd wisten ze er een positieve draai aan te geven, want als je niet meer in gesprek bent, komt het sowieso niet goed. Het vals gespeelde Wilhelmus werd door Willem-Alexander een kunstzinnige interpretatie genoemd en zo weten we allemaal weer hoe diplomatie werkt.

STEMMEN TELLEN

Hoewel het niet opschiet, voelt het toch als een verademing naast alle welles-niets geroep. Wel betaald parkeren op de Geiserlaan, dan toch weer niet. Wel een rotonde op het kruispunt Jagersingel-Woudenbergseweg, niet doen, zegt de meerderheid, maar we doen het wel. We bestellen een wolf, oh doe toch maar niet, oh hij is er al, dan maar uw hond aan de lijn, maar oh nee, dat willen we niet. Wel, niet, voor, tegen, om gek van te worden.

Ik las van de week ‘waar is de deliberatieve democratie gebleven?’ Een elitaire vraag, want wie weet nou wat dat is? Ik heb het opgezocht (dankzij Google kan elke malloot een belezen professor lijken). Kort gezegd: het gaat in de ideale wereld niet om representatie (de meeste of machtigste stemmen gelden), maar om het inhoudelijk uitwisselen van voorstellen, ideeën en argumenten, op voet van vrijheid en gelijkheid.

Dus niet, zeven van de tien panelleden zijn voor betaald parkeren, maar die worden overtoept door 90% van buurtbewoners die tegen zijn. Wel: met de belanghebbenden het gesprek aangaan over het probleem (veel auto’s en weinig parkeerplekken) totdat er een goed beargumenteerde oplossing is.

Kost dat tijd? Ja. Is het moeilijk? Vast. Kan het ons helpen? Hopelijk wel. Goed en kwaad, voor of tegen, zijn simpele abstracties van de werkelijkheid. Die bestaan alleen in sprookjes en sprookjes zijn er alleen voor wie een beetje geluk heeft en het zich kan veroorloven. Wij moeten dringend met elkaar in gesprek.

Carol Dohmen