Dohmen Draaft Door: Verantwoord

Ze reed me klem, terwijl ik richting het gorillaverblijf slenterde. Met man en kleinkind was ik naar de dierentuin, een klassieker onder de grootouder-kleinkinduitjes. Een dierentuin kwam me ineens voor als een ordentelijk idee: alle beesten achter een hek, mensen op slingerpaadjes, kinderen in een wandelwagentje. ‘Ordnung muss sein’. Maarten Luther had het als eerste door.

Buiten de dierentuin is de Ordnung ver te zoeken. Een wandeling door de natuur, eens zo heilzaam, wordt langzaam maar zeker een hachelijk avontuur. Loslopende wolven, overspannen honden en overal boa’s. En nu is er in Werkhoven een wild zwijn gesignaleerd.

Dat wilde zwijn is super illegaal. In de provincie Utrecht geldt een nulstandsbeleid. Iedereen kan tot nul tellen, dus u begrijpt hoeveel wilde zwijnen hier mogen zijn. Mevrouw Faber smult van het idee om zo beleidsmatig een hele groep te kunnen weren. De lintjes voor kloeke zwijnenjagers liggen gewassen en gestreken in haar kast. Maar zoals altijd is de werkelijkheid weerbarstig. En onnavolgbaar.

ANDERS

Drie jaar geleden hebben twee organisaties die opkomen voor de rechten van dieren met vooruitziende blik een zaak aangespannen tegen het nulstandsbeleid van de provincie. De provincie redeneerde: als het eerste zwijn over de dam is, volgt het tweede. Twee zwijnen is het begin van Schweinerei, waarbij natuurlijk kleine zwijntjes geproduceerd worden. Met als gevolg de pest, vernielde bossen, landbouwgewassen en voetbalvelden in het verschiet.

Maar nee, aldus de rechter, dat ze in andere provincies de boel verruïneren, wil niet zeggen dat ze dat in onze kleine, dichtbevolkte provincie ook gaan doen. In Utrecht gaan ze zich anders gedragen dan in Gelderland of Limburg. Natuurlijk! Utrechtse wilde zwijnen slopen geen tuinen, maar gaan zichzelf opdienen aan de wolf, die van de weeromstuit onze schapen met rust zal laten.

De provincie Utrecht is het paradijs, met ruimte voor alles en iedereen. Met een nieuw dorp rond station Driebergen-Zeist, waar 2000 woningen worden gestapeld en de natuur ontoegankelijk wordt gemaakt. Ontoegankelijke natuur! Ha, daar zorgen die wilde zwijnen wel voor.

Terug naar de kalmerende ordening in de dierentuin. De dame die me klemreed was een jonge, Duitse moeder. Als een ware wildspotter had ze gezien dat ik ‘ein rothariges Kind’ bij me had. Kleinkind heeft inderdaad rood haar en wit vel. Door mijn uitstraling als verantwoorde grootmoeder vermoedde ze, dat ik zonnebrand factor 300 bij me had. Of ze ‘ein bisschen’ mocht hebben. Dat mocht. We hebben de Duitsers straks hard nodig. Maar wat moet een verantwoorde grootmoeder eigenlijk bij zich hebben tijdens een wandeling met kleinkind, daar waar niet langer Ordnung heerst?

Carol Dohmen