Dohmen draaft door: Een mooie baan

Als alles meezit, leest u dit stukje onder een stralende lentelucht. Ondanks de regen en bij tijd en wijle onstuimige wind, voel je aan alles: het voorjaar is in aantocht. Een beetje warmte kunnen we wel gebruiken, want er breken spannende tijden aan met een nieuw kabinet. Schoof heeft afscheid genomen van ‘niet de makkelijkste, maar wel de leukste en interessantste baan’ die hij ooit heeft gehad.

Leuk en interessant. Dat vond ik mijn eerste baantje in de lokale, goedlopende snackbar in het dorp waar ik ben opgegroeid. Leuk om van die wiebelige frikandellen in het hete vet te smijten, wachtend tot ze weer boven kwamen drijven, om ze vervolgens – voorzichtig, want anders kneep je ze kapot en waren ze onverkoopbaar - met een tang in een wit, plastic bakje te vleien en ze onder een dot curry, mayonaise en rauwe uien te bedelven. Interessant om te ontdekken dat de eigenaren van deze vettent twee professioneel voetballende broers waren, die van hun trainer absoluut geen patat met mayo mochten, laat staan van die frikandellen. Het was een leerzame tijd.

MOOI

Maar van een premier, die twee keer een stuk uit zijn kabinet zag vallen, terwijl zijn land in crisis verkeert, verwacht je toch iets beters dan ‘leuk en interessant’. Hij zei er nog net niet bij, dat hij altijd al ‘iets met mensen’ wilde doen. Hij vond het een mooie baan. Geen roeping of een eer of een dankbaar gebracht offer voor volk en vaderland. Gewoon een baan. Net als Wouter Bos, lang geleden, met zijn papadag. Die werd weliswaar geen premier, maar had wel de secundaire voorwaarden van zijn baan goed bestudeerd. Die had ik vroeger niet, in de snackbar. Of het moet onbeperkt ijs en kapotgeknepen frikandellen zijn geweest.

Afijn, nu heeft Rob Jetten die baan en we zijn allemaal benieuwd. Zal zijn jonge, sprankelende uitstraling standhouden achter de wallen, die zich al voorzichtig beginnen af te tekenen? Met de ongenaakbare Dilan Yesilgöz aan zijn ene zijde, een timide Henri Bontenbal aan de andere – die arme man ziet eruit alsof hij zijn ziel aan de duivel heeft moeten verkopen -, moet Rob voor elk onderwerp vriendjes zoeken in de meerderheidscoalitie. Maar hij gelooft erin.

Een beetje rust in Den Haag zou helpen, want wij moeten aan de slag met de lokale verkiezingen. De keuze is enorm, maar gelukkig is er een lokale stemwijzer. Met daarin een aantal belangrijke onderwerpen, waaronder de vraag of de gemeente meer of minder kunstmatige intelligentie moet gaan inzetten. Die zag ik niet aankomen. Zeist heeft mensen nodig, die het leuk en interessant vinden om onze gemeente mooi en leefbaar te houden. Of kunstmatige intelligentie ons daarbij gaat helpen, ik heb werkelijk geen idee. De komende tijd denk ik na over de vraag ‘heeft een robot een mooie baan’? En nu haal ik eerst maar eens een ijsje.

Carol Dohmen