Dohmen Draaft Door: De heisessie

Iemand in de hogere legerleiding leek het een goed idee de tactiek van de verschroeide aarde eens in de praktijk te gaan oefenen. Tot nu toe kende diegene die alleen uit de theorielessen op de KMA. En u weet, praktisch geoefende mensen zijn superbelangrijk voor het goed functioneren van onze samenleving.

Op verschillende plekken in Nederland werden bij wijze van praktische heisessie fluks een paar brandbare natuurgebieden in de fik geschoten. Het werkte! Het droge voorjaar, het creëren van meerdere brandhaarden verspreid over het land en, ongetwijfeld, de hulp van een paar onnozele burgers, die ergens een smeulende peuk in de hei smeten, zorgden ervoor dat men binnen de kortste tijd tot in Londen zag hoe wij ons eigen land probeerden af te fakkelen, om het onaantrekkelijk te maken voor verovering door de vijand.

De oefening ging zowat aan zijn eigen succes ten onder, maar buurland-brandweerlieden en een paar stevige regenbuien schoten te hulp. Zo kon meteen het ook al zo theoretisch geleerde ‘Papa fume la pipe’ worden getoetst.

WIE BEN IK

Gelukkig werd de Leusderhei overgeslagen. Ik had wel iets anders aan mijn hoofd dan mijn vluchttas klaarzetten en onze schaapjes alvast uit voorzorg in de kofferbak van mijn auto te laden. (Ik weet dat ik eigenlijk de banden van mijn fiets moet oppompen, maar mijn schaapjes passen niet in een fietstas.)

Ik was druk met bancaire en notariële activiteiten. Iets met aktes, hypotheken en een woning. Wat een bijzonder parcours is dat! Naar ik vermoed slimme, theoretisch geschoolde jongens en meisjes hebben bedacht dat misdaad niet mag lonen. Omdat profileren niet sjiek is, gooien ze het net breed uit en ontkomt een eenvoudige stukjesschrijver niet aan een grondig onderzoek wanneer er wat financiële transacties plaatsvinden.

Nadat ik afdoende kon aantonen dat ik geen witwasser maar een doordraver ben, mij verre houd van terroristische organisaties en geen bekende Nederlanders tot mijn intimi mag rekenen, restte de laatste stap: het beantwoorden van de vraag ‘Wie ben ik?’.

Ik heb dagen op de hei doorgebracht met die existentiële vraag. Het antwoord heb ik, hooguit verschuiven er details met het verstrijken van de jaren. De exercitie die nu verlangd werd, was echter vele malen eenvoudiger. Mijn telefoon moest zeker weten dat ik ben wie ik zeg dat ik ben. Na het uploaden van de nodige documenten en het nemen van een selfie die epileptische aanvallen kan oproepen – ik verzin dit niet, daar waarschuwen ze voor – verscheen het verlossende zinnetje op mijn scherm. ‘Je bent het echt!’.

Wie heeft er nog heisessies nodig als je telefoon je authenticiteit kan bevestigen? Een geruststellend idee voor als er weer eens iemand tactisch met vuur gaat spelen.

Carol Dohmen