Dohmen Draaft Door: Relativeren

Even leek het erop dat de komkommertijd was aangebroken. In het nieuws verscheen het onderwerp ‘juichvertraging’ en ‘te vroege ontlading’. Het heeft te maken met de snelheid waarmee het WK wordt uitgezonden door verschillende streamingsdiensten. Dat scheelt luttele secondes, waardoor het mogelijk is dat je buren al op de bank staan te dansen, terwijl jij nog met samengeknepen billen naar een voorzet zit te kijken. Zoiets trekt een mens slecht. Erg, maar of het landelijk nieuws zou moeten zijn?

Zelf had ik een digitale detox, ver weg in een hutje op de hei, en wel vier dagen juichvertraging. Of treurvertraging, zo u wilt. Dan komt het toch iets minder hard binnen. Het is een verademing om een paar dagen nieuwspauze te nemen, al is dat voor een verslaggever een gevaarlijke uitspraak. Maar leven is niet zonder gevaar. Sterker nog, het is levensgevaarlijk, zeker in Zeist. Parkeerbeleid? Een mijnenveld! Een zwembad bezitten? Een poel van ellende. De gemeentelijke boekhouding? Het ravijn ontwijken! Ons prachtige bos? Een potentiële natuurramp!

UITZOOMEN

Om spanning te lozen, is het heilzaam de boel te relativeren. Even uitzoomen naar de buren. Naar Soesterberg bijvoorbeeld. Daar wordt gejuicht én gevreesd voor de komst van de krijgsmacht. Die heeft de Utrechtse Heuvelrug op de korrel. Als eerste schieten ze het 45e Pantserinfanteriebataljon van de landmacht uit Havelte in. Een gevechtseenheid van 700 mensen rukt op naar Soesterberg. In de Parel van Drenthe lukte het niet het personeelsbestand op orde te krijgen. Die Drenten hebben allemaal al leuk werk. In Soesterberg zitten ze kennelijk duimen te draaien, wachtend op een groene baan.

Er zijn mensen die de voordelen van een dreigende oorlog zien. De oude garde Soesterbergers weet hoe militairen voor reuring en gezelligheid zorgen. Beetje leven in de brouwerij. Omzet voor de middenstand. Dat kunnen ze wel gebruiken in het historierijke slaapdorp. Historierijk staat hier voor vergane glorie, maar ‘good old days are coming’.

Voor de mensen die voor de rust en natuur zijn gekomen, is het een bittere pil. Heb je als pensionado een alternatief voor Drentenieren gevonden – dat is toch wel erg ver van de bewoonde wereld - duikt ineens de landmacht op. ‘Als ze gaan oefenen, is het oorlog in mijn achtertuin’, aldus een bezorgde mevrouw. Als klein lichtpuntje weet ze een mogelijke verbetering van het OV te noemen. Liefst een snelle verbinding met Drenthe, om voortaan daar tot rust te komen.

Als je iets verder uitzoomt, is het natuurlijk al oorlog in onze achtertuin. Of voortuin, afhankelijk of we met onze rug of borst naar het oosten kijken. Het is er levensgevaarlijk en de ontlading laat op zich wachten. Mag het snel komkommertijd worden? Vooral voor onze verre buren.

Carol Dohmen