Dohmen draaft door: Plat

Vorige week was het weer zover. Net als veel andere vrouwen maakte ik de gang naar de borstenbus om daar vrijwillig gepijnigd te worden omwille van mijn eigen gezondheid. Laat ik vooropstellen dat ik het een groot goed vind, dat we in Nederland gratis gebruik kunnen maken van onderzoek naar het tijdig vaststellen van borstkanker. Dat behoeft geen enkele toelichting. Maar de manier waarop dat gebeurt, sjongejonge. Er is al veel gesproken, geschreven en geklaagd over de vrouwonvriendelijke machine waarmee de foto’s gemaakt worden. Tot nu toe zonder effect.

Voor de mannen onder ons die geen idee hebben: hebben jullie gezien met welke apparatuur de Slotlaan is geasfalteerd? Enig idee hoe dat spiegelgladde wegdek, dat ervoor zorgt dat je je nek niet meer breekt als je langs het gemeentehuis fietst, is gemaakt? Nou, het ontwerp van die machines komt uit hetzelfde geniale brein dat het röntgenapparaat voor vrouwenborsten heeft bedacht.

EXPERIMENT

Stel je als gedachte-experiment even voor dat je iemand in een kille bus op een neerslachtige parkeerplaats je gevoelige delen onder een wals laat frommelen. Entourage doet er namelijk ook toe. Waarom zetten ze die bus niet op een gezellige plek? In het Walkartpark bijvoorbeeld, naast de poffertjeskraam? Nee, ze sturen je naar zo’n parkeerplaats waar je je dochter voor waarschuwt: ‘na het invallen van de schemering niet heengaan lieverd’, zo’n locatie waar een vage niet-pluissfeer hangt. Uiteraard regent het.

Binnen in de bus ga je na een korte intake met je zaakje dat persapparaat in, bediend door een kordate dame in een witte jas. Net als je denkt dat het niet strakker kan, geeft ze nog een tikkie. Ze vraagt je om je adem in te houden. Daar hoef je geen enkele moeite voor te doen, die is al in je keel gestokt. En dat vier keer achter elkaar hè?

Ik kwam er dit jaar niet alleen met – goddank tijdelijk – geplette borsten uit, op de een of andere manier waren ook mijn borstbeen en bovenste ribben gekneusd. Om mezelf te troosten overwoog ik een crompouce te halen, maar aangezien de meeste bezoeken aan de tandarts ook niet pijnloos zijn, liet ik een mondvol suiker en vet aan me voorbijgaan.

Wat ik me afvraag: hoe is het in vredesnaam mogelijk dat we wél een oplossing verzinnen om een tompouce zonder gereedschap naar binnen te werken, wat welbeschouwd ook nog eens heel slecht is voor de volksgezondheid, maar geen adequaat vrouwvriendelijk apparaat voor een onderzoek waar zowat de helft van de bevolking meerdere malen mee te maken krijgt? Wie weet in welk verkiezingsprogramma daar aandacht aan wordt besteed? Want dan vul ik geen stemwijzers meer in. Ik sla mijn keuze plat, ze krijgen sowieso mijn stem!

Carol Dohmen