Dohmen draaft door: Draai

Verbijsterd keek ik vorige week op tv naar de groene bekering van Wopke Hoekstra tijdens zijn klimaatexamen voor de Europese Commissie. Mijn wenkbrauwen zochten mijn haargrens, mijn kaken mijn schouders. Alsof je Max Verstappen Greta Thunberg een huwelijksaanzoek zag doen. Veel ongeloofwaardiger gaat het niet worden, dacht ik, en met mij vele anderen. Hier ging niemand intrappen. De slinkse poging van het CDA om de Europese klimaatambities eens flink naar beneden bij te stellen zodra Hoekstra zijn lange lijf in een commissiebankje had gewurmd, was té doorzichtig. De geloofwaardigheid van het ambt was in het geding.

Maar politiek gaat niet over wat je als mens werkelijk gelooft. Je kunt in het openbaar beweringen doen die je, als dat goed is voor je carrière, naderhand actief kunt vergeten. En je kunt voor een zaal vol duurbetaalde mensen zonder blikken of blozen 180 graden draaien ten opzichte van alles wat je eerder deed en beweerde. Dat deed de man die ooit als jongetje onschuldig stoeprandde op onze deftige Socrateslaan.

Hoekstra stak met zijn groene ambities ex-Eurocommissaris Klimaat Frans Timmermans naar de kroon. Het enige dat ontbrak waren geitenwollen sokken en sandalen, maar verder was hij als bij toverslag van helder-kerosine naar diep-donkergroen getransformeerd. Een wonder, als water dat in wijn is veranderd.

VRAAG

De kern van de wijsheid van Socrates is dat je niets weet. Alleen door je denken en oordeel uit te stellen en almaar door te blijven vragen, kom je enigszins in de buurt van de waarheid. Als ik dat zou doen, kon ik geen stukjes meer schrijven, maar die gasten in Brussel slikten hun oordeel over de oude Wopke in en smulden van zijn nieuwe verhaal. Zijn draai ging erin als volkoren speltkoekjes.

De list van het CDA was mislukt. Ze zijn in hun eigen mes gevallen. Een anonieme collega-christendemocraat meesmuilde: ‘we zijn in de val gelopen’. Bij de landelijke verkiezingen in november worden ze waarschijnlijk weggevaagd. 

Sinds het weekend lijkt dat er allemaal alweer minder toe te doen. De ongekende geweldsuitbarsting tussen Hamas en Israël beheerst het nieuws en doet het ergste vrezen. De escalatie zal niet voor iedereen als een complete verrassing zijn gekomen. Zoals benzine onder bepaalde omstandigheden zonder vonk kan ontbranden, is de situatie daar zonder een direct herleidbaar incident totaal ontploft. Maar niet zonder bepaalde omstandigheden.

Het is niet aan mij om dit te duiden. Ik heb daarvoor de kennis noch de wijsheid. Ik hou me vast aan Socrates, ik weet niets. Ik heb alleen een vraag: hoe kunnen we met zijn allen een draai van 180 graden maken en in vrede gaan leven?

Carol Dohmen