Kroegbaas trekt noodgedwongen de stekker uit Tapperij De Schavuit

ZEIST Sander van Kalkeren plakte donderdagavond een briefje op de deur: De Schavuit, over en uit. Na vijftien jaar trekt de kroegbaas de stekker eruit. Met een mengeling van mooie herinneringen, opluchting en pijn in het hart kijkt de vijftigjarige Zeistenaar terug op zijn tijd in het ooit spraakmakende café. ,,Het terugbetalen van de coronasteun, de naheffing van de belastingdienst, stijgende personeelskosten, huur en inkoopprijzen. Ik heb me goed laten adviseren. Het is gewoon niet meer te doen.’’

Vrijdag heeft Van Kalkeren zich naar eigen zeggen de hele dag verstopt, maar zaterdag is hij met een paar vrienden druk aan het opruimen en schoonmaken. ,,Ik wil het netjes afronden.’’

ROEMRUCHTE GESCHIEDENIS

Ruim 55 jaar geleden namen Egon en Bep Mayr Café Ons Centrum over van de familie De Bruin. Het was een van de vele buurtkroegen in Zeist. Egon er Bep gaven er een nieuwe draai aan. Tapperij De Schavuit werd een kroeg waar je niet alleen een gewoon pilsje maar ook een brede sortering Belgisch bier vond. Egon organiseerde er regelmatig politieke cafés en muziekoptredens, in zijn visie was de zaak niet voor de notoire drinker, maar was het een plek waar mensen samen kwamen en de wereld een beetje beter werd. Een plek waar mensen muziek maakten en zelfgeschreven gedichten voorlazen.

In 1997 overleed Bep plotseling en zette Egon de zaak voort met haar zoon Martin. Hij veranderde de zaak van ‘tapperij naar happerij’ met een serre voor eetgasten, bij het café. In 2012 overleed Egon, 67 jaar oud. De zaak had hij twee jaar daarvoor verkocht aan Sander van Kalkeren die in de krant liet zetten dat hij hiermee zijn droom waarmaakte. Een droom die door de jaren heen veranderde in een nachtmerrie. 

,,Ik heb ontzettend mooie tijden gehad, maar de mentaliteit van de gasten is veranderd, er is meer agressie.’’ Toen kwam corona, met coronasteun en belastinguitstel. ,,Ik werd er niet blij van.’’

SUCCES

De Schavuit is geschiedenis. De Blues Brothers -de beelden voor de zaak- zijn geadopteerd door het Beauforthuis. Sander zelf solliciteert. ,,Misschien ga ik een boek schrijven over de historie van de kroegen in Zeist.’’ 

Hij benadrukt dat het goed met hem gaat. ,,Wens me geen sterkte, maar succes. Er komt vast wat moois op mijn pad.’’