Het onmogelijke toch mogelijk...

Het onmogelijke toch mogelijk

Ruim vijftien jaar geleden kwam ik wonen in Couwenhoven in Zeist — toevallig in dezelfde straat waar ook Willem Wilmink heeft gewoond. Tijdens de coronatijd begon ik, uit verveling maar vooral uit innerlijke noodzaak, elke dag een gedicht te schrijven. Uit die dagelijkse discipline ontstonden meerdere bundels, waaronder ‘SEYST – ZEYST – ZEIST. Willem Wilmink ontmoet Léon Algra’.

Door toedoen van Wieteke van Dort, die mijn bundel Gordel van Smaragd corrigeerde, zong ik bij haar thuis mijn geactualiseerde versie van Het Lied van de Schuld van Wilmink. We zouden het samen zingen op 15 augustus tijdens de Indië-Herdenking in Amsterdam. Maar het noodlot sloeg toe: zowel Wieteke als haar man overleed.

Ik had haar beloofd nooit te stoppen met dichten en schrijven. Dat voelde als een zware opdracht — tot het moment dat ik vanuit het Ministerie van Buitenlandse Zaken duplicaat‑onderscheidingen ontving voor mijn vader, oud‑KNIL‑soldaat, welke hij ooit eerder in Zeist ontvangen had.Tussen de documenten vond ik zijn stamboekgegevens: hoe hij al in 1938 in Batavia terechtkwam, tijdens WOII in tal van kampen gezeten had, aan het einde van de oorlog in het Militair Neurose Hospitaal Austerlitz verbleef, in 1946 opnieuw naar Ons Indië vertrok en pas aan het einde van de Onafhankelijkheidsoorlog eind 1949 terugkeerde naar Nederland. En hoe hij daarna nog acht jaar in Zeist woonde — bij familie, in stilte.

Zoals zovelen zweeg ook hij. Over de oorlog. Over Indië. Over Zeist.

Maar juist in die stilte - zelf woonachtig in Couwenhoven - vond ik de ruimte om Vergeten verbinding te schrijven. En dankzij die onverwachte stamboekgegevens kon ik mijn verhaal vervolmaken in Verborgen kracht, dat binnenkort verschijnt bij Uitgeverij Aspekt. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden, wordt nu werkelijkheid. Soms opent het leven een deur waarvan je dacht dat hij voorgoed gesloten was.

Léon Algra

www.leonalgra.nl