Oud-korfbalclub viert eeuwfeest: ‘De Tovers was een huwelijksbureau’

ZEIST Het is zondag 100 jaar geleden dat korfbalvereniging De Tovers het levenslicht zag. Hoewel de club vorig jaar ter ziele ging, bewaren oud-spelers Willem Veldhuizen (68) en Maris van Grondelle (76) warme herinneringen aan hun Tovers-tijd.

Als het woord ‘foto’ valt, diepen Willem Veldhuizen en Maris van Grondelle meteen een anekdote op. In hun Tovers-tijd kwam fotograaf Piet van Brienen geregeld langs om de selectie op de gevoelige plaat vast te leggen. Soms gebeurde het dat de spelers vol verwachting de krant opensloegen en geen foto van zichzelf terugvonden. Veldhuizen: ,,Toen we Piet vroegen waarom de foto niet in de krant stond, vertelde hij dat-ie was vergeten een rolletje in zijn toestel te doen.”
Veldhuizen en Van Grondelle bewaren warme herinneringen aan ZKV De Tovers, de club die komende zondag honderd jaar geleden werd opgericht, vorig jaar definitief ter ziele ging, maar zondag een reünie houdt die door zeker honderd mensen wordt bezocht. ,,Ik was tien jaar toen ik ging korfballen”, vertelt Van Grondelle. ,,Dat was op het zandveld achter de Gero. Tovers speelde toen nog in het zwart. De gezelligheid is iets dat me goed bijstaat. Omdat jongens en meiden met elkaar speelden, was Tovers net een huwelijksbureau.”

HERINNERING

 De Bernardhal in Utrecht, de huidige Jaarbeurs, is voor Veldhuizen een belangrijke herinnering. Korfballen deden ze daar op betontegels. ,,Als je klaar was, moest je jezelf wassen in die oude bakken. Vervolgens deed je je trainingspak aan en ging je op de fiets weer naar huis.” Van Grondelle: ,,Als je een uitwedstrijd had in die tijd, ging je altijd op de fiets.” Veldhuizen: ,,In de winter speelden we altijd toernooien in de Bernardhal, omdat toen de competitie nog werd stopgezet.”
De Tovers was decennialang één grote familie. Van Grondelle: ,,Zeker in onze tijd, in de jaren zeventig en tachtig, was dat zo. Je kon op korfbal of voetbal, er was niks anders. Je werd opgevoed op de club. Ik was nogal opvliegerig. Als ik dan te ver was gegaan, kreeg ik van de leider een schop onder mijn kont.” Veldhuizen: ,,Koen Vermeer was destijds voorzitter en die was heel streng. Iedereen had ontzag voor meneer Vermeer.” Van Grondelle: ,,Toch was hij een aardige man.” Veldhuizen: ,,Hij had het beste voor met de vereniging.”

DERDE NIVEAU

Van Grondelle en Veldhuizen speelden een jaar of acht samen in de eerste van Tovers. Een periode waarin de vereniging op het derde niveau van Nederland uitkwam. Van Grondelle: ,,We hadden een sterk team. In die tijd begon het al dat spelers naar andere clubs gingen.” Veldhuizen: ,,Daar werden we niet minder van, want dat vingen we goed op.” Eén beslissingswedstrijd staat ze nog bij. In Bussum verloor Tovers na strafworpen van ZKV uit Zaandam. Veldhuizen: ,,Er liep een etterbakje tussen bij hun. Marja van Remmerden pakte hem bij zijn haar en smeet ‘m op de grond. Had ze een stuk haar van hem in d’r handen. Die man schijnt later ook kaal te zijn geworden.”
Van Grondelle herinnert zich nog een oefenwedstrijd tegen Oranje. ,,We werden helemaal weggespeeld en het ging er niet vriendelijk aan toe. We speelden toen nog met drie vakken.” Veldhuizen: ,,Dat vond ik schitterend. Ik kon goed verdedigen en lopen, dus dat middenvak vond ik heerlijk.” Van Grondelle met een knipoog: ,,Verder moest je ‘m er niet bij hebben.”
Legendarisch is het verhaal dat Veldhuizen ooit een gele kaart kreeg, nadat hij de scheidsrechter had uitgemaakt voor ‘vuilnisbak’. ,,Ging één van mijn medespelers na afloop naar hem toe om een zielig verhaal op te hangen dat ik net een drieling had gekregen (wat in werkelijkheid een paar jaar eerder was gebeurd, red.) en dat ik mezelf niet was. De scheidsrechter was tot tranen toe geroerd en trok de gele kaart in.”

REÜNIE

De oud-ploeggenoten, die nog altijd in dezelfde straat wonen, verheugen zich op de reünie van komende zondag in sporthal Dijnselburg. Veldhuizen: ,,Ik hoop echt oud-leden tegen te komen die ik nog ken van vroeger, maar hoop ook leden te zien die ik niet heb meegemaakt.” Van Grondelle: ,,Het is altijd vervelend als een vereniging wegvalt, omdat het geen bestaansrecht meer heeft. De jeugd kan tegenwoordig alle kanten op. De verbondenheid was vroeger een stuk groter.”