“DE WEDUWE VAN INDIË”

“De weduwe van Indië”

Vorige week overleed Theo Moody, psychotherapeut en al 54 jaar partner van Wieteke van Dort. Afgelopen maandag overleed Wieteke van Dort.

Vandaag ben ik jarig, woon in couwenhoven; de straat waar ooit Willem Wilmink woonde die voor haar tal van  liederen schreef.

Wonen in couwenhoven te Zeist, is beslist inspirerend. Gedurende de corona-tijd schreef ik dagelijks gedichten, die resulteerden in diverse dichtbundels en een boek “Vergeten verbinding. De Tweede Wereldoorlog in Zuid-Oost Azië”, ter nagedachtenis aan mijn vader, oud-KNIL militair. 

“Het lied van de Schuld” geschreven en gezongen door Wieteke van Dort, maar ook het feit dat ik als jongetje van 5 jaar oud door mijn vader werd meegenomen naar de Pasar Malam die plaatsvond in de Houtrusthallen alwaar hij ging dansen met Wieteke van Dort op nummers zoals Nina Bobo, Terang Bulan was voor mij de aanleiding om “Gordel van Smaragd” te schrijven. Net zoals voor Wieteke van Dort leefden zij tussen Nederland als vaderland en Nederlands-Indië als moederland.

Toen de dichtbundel gereed was, besloot ik met Wieteke van Dort af te spreken om mijn dichtbundel taalkundig te laten corrigeren en haalden we herinneringen op. Theo, haar man vroeg me hoe ik de trauma’s die van mijn vader op mij waren overgegaan waarop ik hem zijn door te schrijven en te dichten. 

Ik vroeg hem of ik misschien toch wat gek geworden ben, daar ik duizenden gedichten weet te schrijven. Hij stelde me gerust en zei me daarmee gewoonweg daarmee door te gaan ; is een goede traumaverwerking. 

Wieteke vulde nog aan dat zij gekozen had voor dans, muziek, zang en cabaret én daarbij was Theo niet alleen haar partner, maar ook haar therapeut.

“De weduwe van Indië” is er niet meer, net zoals haar man. We leven voort met hun herinneringen. Eén ding is zeker; ik schrijf nu verder aan mijn dichtbundel ‘SEYST – ZEYST – ZEIST’.

Léon Algra 

Auteur van: Gordel van Smaragd

www.leonalgra.nl