Echtpaar Van Domburg diamant: feest thuis met slingers en salade

ZEIST Ad (80) en Henny (85) van Domburg-Coene zijn 21 oktober zestig jaar getrouwd. In hun kangoeroewoning, op de plek waar ooit het bekende bruine café De Zwaluw zat, kijkt het diamanten paar terug op een bewogen leven. 

Ad en Henny komen allebei uit Den Haag, hij uit een gezin van dertien, zij is één van de twaalf. Ad had een mooie jeugd, de moeder van Henny overleed toen ze nog klein was en met de ‘tweede moeder’ boterde het niet. Na de lagere school moest ze direct gaan werken. Ze herinneren zich niet alleen hun eerste ontmoeting, ook de eerste zoen maakte indruk. Dat was 62 jaar geleden, op 21 april. Henny krijgt op die dag altijd een bloemetje van Ad.  

Na een baan in de strijkijzerfabriek kon Henny aan de slag als verkoopster bij de Bijenkorf in Den Haag terwijl Ad bouwkunde studeerde. Na hun huwelijk in de Bonifatiuskerk in Rijswijk kreeg het paar een eengezinswoning in Lobith. ,,Ik had gesolliciteerd als tuinman omdat je dan een woning kreeg toegewezen, maar wist niks van planten. Bleek dat die gemeente ook een bouwkundige zocht’’, lacht Ad. ,,De oudste drie kinderen zijn daar geboren, maar Henny vond het niks. Iedereen kent je, je hebt geen vrijheid.’’ 

BAAN IN ZEIST

Op familiebezoek van Lobith naar Den Haag maakte het jonge gezin altijd een tussenstop met de brommer, in Zeist. Toen Henny een advertentie bij bouw- en woningtoezicht in Zeist zag, ging Ad weer solliciteren.

,,Lobith is een kleine gemeente, als ambtenaar moest ik alles doen en dat kwam goed van pas. Enige zorg was of Henny wel in Zeist zou wennen. Nou, dat is gelukt.’’ Na een jaar in de Geroflat verhuisde het gezin naar de nieuwbouw in Nijenheim en later naar Crosestein. In Zeist kreeg het paar nog drie zoons, één is kort na de geboorte overleden.

Met zijn oranje Hanomag was Ad een bekende verschijning is het snel groeiende Zeist. Stond zijn bus niet voor De Kosmos, waar bouw- en woningtoezicht toen zat? Dan was Ad niet op kantoor. 

BRANDWEERKAZERNE

Op zijn zestigste mocht Ad met de VUT, het afscheidsfeest in de brandweerkazerne was onvergetelijk.

Jarenlang was het echtpaar actief bij de countrylinedansclub. Ze kochten een vervallen café aan de Ds. Nahuyslaan en knapten het eigenhandig op. Ad: ,,Het was uitgeleefd, overal schimmel.’’ Hanny: ,,Het was een zootje, maar als Ad zegt dat het kan, dan kan het.’’ Het hele gezin hielp mee om het pand leefbaar te maken. En met succes: tientallen jaren later wonen Ad en Henny beneden terwijl een van dochters en haar man als mantelzorgers de bovenverdieping bewonen. 

In het grote huis kon alles, herinneren de echtelieden. In de zomer vingen ze kinderen uit Berlijn op voor een onbezorgde vakantie. Ad timmerde eindeloos veel poppenhuizen, garages en wiegjes; mooie en zware jaren wisselden elkaar af. 

ONGELUK

De jongste zoon bracht van zijn eerste levensjaar negen maanden door in het ziekenhuis, maar knapte helemaal op. De oudste zoon lag na een brommerongeluk op zijn negentiende lange tijd in coma. Moeder Hennny zat dag en nacht bij hem en was ervan overtuigd dat hij zou opknappen. Dat gebeurde; met een hersenbeschadiging weet hij zich zelfstandig te redden. 

Ad en Henny zijn inmiddels trotse (over-)grootouders van twaalf kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen.

Henny brak drie jaar geleden een heup en is sindsdien niet meer de oude. Ad heeft COPD en spierreuma, meer dan een keer per week biljarten zit er niet in. De gezondheid van bruid en bruidegom is niet optimaal, maar gelukkig kunnen ze hun diamanten feest wel vieren. Henny: ,,Thuis, met slingers en salade.’’

Op de grote dag zelf komt de burgemeester op bezoek. Die hoeft niet te zoeken: op de voordeur staat groots aangekondigd dat het diamanten paar hier woont. De kinderen hebben de woning uitbundig versierd met slingers en ballonnen.