Echtpaar Jonges viert diamanten huwelijksfeest

ZEIST In Den Haag wisselden natte sneeuw en een stralend zonnetje elkaar af, op vrijdag 18 december 1964. ,,Dat weet jij dan weer,’’ zegt Anneke Jonges-van Pelt met bewondering tegen de man waar ze zestig jaar geleden mee trouwde. ,,Je droeg een witte trouwjapon en zag er prachtig uit,’’ antwoordt Jan Wouter Jonges en knikt haar toe.

Jan Wouter (87) is geboren in Zwolle en kwam via Rijswijk (ZH) terecht op de Hogere Tuinbouwschool in Frederiksoord. Na zijn militaire dienst volgde hij een spoedcursus en werd leraar. 

Anneke (84) is geboren in Schiedam maar bracht haar kinderjaren door op Java, in het voormalig Nederlands-Indië. Ze kwam terecht in het interneringskamp Tjideng, een vrouwenkamp waar aan alles gebrek was en een wreed regime heerste. Terug in Nederland belandde ze in Den Haag. 

Anneke volgde de opleiding voor leerkracht in het lager onderwijs, net als een zusje van Jan Wouter. ,,Bij ons thuis hielden we van lange vakanties, mijn vader huurde meestal in Oostenrijk een hut en dan gingen we wandelen. De kinderen mochten een speelkameraadje uitnodigen. Mijn zus vroeg Anneke mee op vakantie en zo zijn we aan elkaar gekomen,’’ vertelt meneer. Mevrouw herkent zich in de verhalen en bevestigt ze enthousiast. 

HUISHOUDELIJKE VOORLICHTING

Na hun huwelijk vond meneer een baan bij de ‘Stichting voor Huishoudelijke Voorlichting in Noord-Holland’, het paar vestigde zich in Warmenhuizen. Mevrouw vond een baan op de lagere school, een tweemansschool in dat dorp vlakbij Alkmaar. ,,Toen de kinderen kwamen, is mijn vrouw opgehouden met werken om fulltime moeder te zijn.’’ 

ZEISTER VRIJE SCHOOL

Na twee kinderen vond meneer een baan als leerkracht aan de Middelbare Tuinbouwschool in Utrecht. De dagelijkse files waren aanleiding om te verhuizen naar Vianen waar het derde kind het gezin compleet maakte. Ze verhuisden naar Zeist zodat de kinderen naar de Vrije School konden gaan. Toen de jongste naar de eerste klas ging, pakte mevrouw haar werk weer op. Ze ging aan de slag als juf in de onderbouw. In haar vrije tijd zong ze jarenlang in Vrouwenkoor Driebergen. Gedwongen door de gevolgen van haar verleden als kampkind moest ze haar baan opgeven. ,,Dat wordt door de jaren heen niet minder, maar juist meer.’’

GROEI & BLOEI

De tuinbouwschool verhuist naar Houten, meneer werkt er met plezier tot aan zijn vervroegd pensioen. Via Groei & Bloei wordt hij vrijwilliger op de Floriade van 1992. Tot de coronapandemie staat hij daarna jarenlang, van half maart tot half mei, op de Keukenhof.

Meneer hield er naast zijn baan in het onderwijs een volkstuin op na, een liefhebberij die hij nog lang niet wil opgeven, al heeft hij de grote moestuin verruild voor een bloementuin. ,,We koken namelijk niet meer zelf, maar eten dagelijks samen in Huize Valckenbosch en wat moet je dan, met al die groente.’’ Sinds anderhalf jaar wonen bruid en bruidegom niet meer onder hetzelfde dak. Hoewel meneer een been moet missen en met één oog ziet, is hij ‘te goed’ voor een plek in een verzorgingshuis. De bruid woont daar wel, ze heeft problemen met haar geheugen en last van de herinneringen aan de gruwelen uit het Jappenkamp. 

,,Ik was graag meeverhuisd, maar dat kan niet. Het is wrang, maar het is zoals het is,’’ zegt meneer. ,,We gaan wel elke zomer samen drie weken met vakantie en mijn vrouw is een wandelaar. Zes dagen per week loopt ze van Valckenbosch hierheen. Een enkele keer neemt ze een verkeerde afslag, maar meestal gaat het goed. Aan het eind van de dag breng ik haar terug en blijf ik daar nog even. Op zondag ga ik naar haar toe. Dan gaan we eerst samen naar de kerk en daarna blijf ik daar.’’

Alle moeilijkheden ten spijt vieren Jan Wouter en Anneke hun diamanten bruiloft met hun drie kinderen, tien kleinkinderen en aanhang op een boerderij in het Zuid-Limburgse Epen.