Kees en Riet van Lier vieren briljanten huwelijk

ZEIST Kees en Riet van Lier vierden hun 65-jarig huwelijk 2 mei, samen met kinderen, kleinkinderen en neven en nichten uit Den Haag en omstreken in Princenhof in Driebergen. Loco-burgemeester Angèle Welting kwam ze  feliciteren.

Den Haag 1958. Rietje Driessen (20) loopt met haar moeder over straat als een man ze plotseling aanspreekt: ,,Moeder, mag ik met je dochter uit?’’ 

Ja, Kees van Lier liet er als Hagenees geen gras over groeien. Op 21 november van dat jaar was de verloving, de dag voor Riets verjaardag. Op 2 mei 1960 traden ze in ‘s-Gravenhage in het huwelijk. Kees was katholiek, Riet Nederlands-Hervormd. Trouwen in de kerk mocht niet van de paus, dus de pastoor kwam het huwelijk thuis inzegenen.  

In januari 1961 wordt hun eerste kind geboren, Maria Agatha Adriana, vernoemd naar beide oma’s en haar moeder, roepnaam: Viola. Op 20 januari 1964 volgt hun zoon Frans, voluit Franciscus, vernoemd naar opa van vaderskant. Zo ging dat destijds.  

Kees werkte in de jaren ‘50-‘60 als timmerman in de bouw, Riet was ponstypiste bij het Ministerie van Financiën - en werd eervol ontslagen. Want als vrouw blijven werken na je huwelijk, dat mocht niet.

Kees maakte ‘glijbekisting’, ook in het buitenland, waardoor hij soms meerdere dagen van huis was. Thuis had Riet haar handen vol aan de verzorging van de baby: dochter Viola bleek vrijwel blind te zijn. De arts geloofde dat niet, want als hij sleutels heen en weer rammelde volgde de baby die bos. ,,Ja, maar doe het nu eens zonder geluid’’, zei moeder. Ze bleek gelijk te hebben.

DAT IS SCHRIKKEN...

Maar het gezin leerde ermee omgaan en Viola en Frans speelden op straat met de step. Mensen schrokken zich een ongeluk als Viola recht op hen afkwam en op het allerlaatste moment pas uitweek. De kleuterschool school in Den Haag had moeite met de visuele handicap en voor de lagere school was het beter dat Viola naar een blindeninstituut ging. Dat werd Bartiméus in Zeist, waar Kees haar zondags naar toe bracht, met de geleende auto van de pastoor. 

ZEISTER ZIEKENHUIS

Viola miste haar ouders en het gezin besloot in 1970 naar Zeist te verhuizen. Viola kon daar naar de Havo, later naar de Sociale Academie in Culemborg. Frans ging naar de LEAO en sleutelde graag aan fietsen. Kees ging als timmerman aan de slag in het Zeister Ziekenhuis. De kinderen vlogen uit, Den Haag bleef trekken en Kees en Riet besloten in 1986 weer terug te gaan. Kees bouwde daar mee aan het Danstheater, Riet werkte parttime bij De Bijenkorf en in de kantine van 2D3D, een reclamebureau.

UITJE NAAR HET KURHAUS

Rond zijn 58e kreeg Kees last van z’n rug, hij had versleten nekwervels en werd half afgekeurd. Het echtpaar besloot in 1996 toch maar weer naar Zeist te verkassen. Riet ging vrijwilligerswerk doen, totdat bij Frans kinderen kwamen - toen werd ze oppasoma. Kees ging naar de biljartclub en na z’n welverdiende pensioen lekker in z’n eigen tempo klussen bij z’n zoon in Zeist en dochter in Ochten. Samen gingen ze graag uit, naar het casino in Utrecht: daar was het gezellig. En soms wonnen ze een prijs, zoals een uitje naar het Kurhaus!