Job en Jopie Willigenburg 65 jaar getrouwd

ZEIST Of ze mooi weer hadden, op hun trouwdag? Job (89) en Jopie (85) Willigenburg antwoorden tegelijk met: jazeker. Het mag dan wel 65 jaar geleden zijn, ze herinneren het zich heel goed. Jopie had een trouwjapon met sluier die ze voor 64 gulden had gekocht bij C&A. ,,Voor die prijs maakten ze de jurk ook nog korter.’’ In hun gezellige woning vlakbij de Steynlaan halen ze herinneringen op.

Jopie is geboren en getogen in Zeist. Ze is de jongste in een gezin van vijftien kinderen en groeide op in een boerderij, tegen Driebergen aan. ,,De boerderij met de ster, vlakbij Phoenix, aan de Bunzinglaan. We woonden daar met twee gezinnen, in de oorlog ook. Het enige wat ik me daarvan herinner, is dat ik naar huis moest als er vliegtuigen overkwamen en dat mijn vader zei dat ik taart met kaarsen zou krijgen als ik na de oorlog jarig was.’’

OP DE SPORTVERENIGING

Job komt uit een gezin van zes en is geboren in Doorn, maar kwam als kind van drie naar Zeist. ,,Mijn vader werkte op de Sola en dat is vanuit Doorn best een eindje fietsen.’’ Ze ontmoetten elkaar op de sportvereniging, ze deden allebei aan handbal bij Arma. ,,Een broer van mij speelde handbal met hem en zo zijn we aan elkaar geplakt,’’ vertelt de bruid die er trots aan toevoegt: ,,Hij was heel sportief, elke zondag voetbalde hij ook bij Patria.’’ Muzikaal is meneer ook, bij de Zeister Harmonie heeft hij klarinet gespeeld.

Toen mevrouw klaar was met school, had haar moeder al een werkhuis gezocht. ,,Ik verdiende tien gulden per week en dat moest ik afdragen als kostgeld. Pas toen ik zeventien was, kreeg ik twee gulden zakgeld terug van mijn loon en daar moest ik ook mijn nylons van betalen.’’ Meneer had eerst een baan in de Zeister Tinindustrie, daarna ging hij naar de Sola. 

Vanwege de woningnood ging het pasgetrouwde stel inwonen bij haar ouders. Hun eerste dochter werd daar geboren. ,,Geen gemakkelijke tijd was dat. We waren blij dat we een flat konden krijgen aan de Reigerlaan. Dat was nieuwbouw en is nu alweer gesloopt,’’ vertelt meneer. Toen mevrouw de tweede verwachtte, kregen ze hun huidige woning aangeboden. ,,Hier wonen we pas 57 jaar,’’ lacht meneer. ,,We waren het jongste stel van het blok, nu zijn we de oudsten.’’

BEKENDE ZEISTENAAR

Hij had inmiddels een baan gevonden die hem op het lijf geschreven was: beheerder van de gloednieuwe sporthal Dijnselburg. ,,Ik ben een maand voor de opening begonnen en heb het dertig jaar met heel veel plezier gedaan. Als er eens een scheidsrechter tekort was, floot ik. Half Zeist kent me uit die tijd.’’

Mevrouw ging weer werken toen beide dochters naar school gingen. ,,Bij Midland heb ik in de huishouding gewerkt tot mijn 55e. De kinderen waren het huis uit, we konden het goed redden zonder mijn inkomen, zei mijn man en ik vond dat ik genoeg had gewerkt voor andere mensen.’’ Als oppasopa en -oma reisden ze door heel Nederland. ,,Onze beide dochters werken als Officier bij het Leger des Heils en woonden in veel verschillende standplaatsen. Zodoende.’’

Toen de kinderen nog thuis waren, gingen ze af en toe met vakantie in Nederland of naar Denemarken waar familie woont. Later gingen ze met een van de kinderen mee naar Oostenrijk, Luxemburg en Duitsland. Mevrouw: ,,Samen zijn we een keer naar Canada geweest. Een zus van mij is na de oorlog met een Canadees getrouwd en die wilde ik graag nog eens zien.’’

Eenmaal allebei met pensioen was er naast tijd voor de kleinkinderen ook meer ruimte voor vrijwilligerswerk. Ze hielpen allebei enthousiast in de kledingwinkel van het Leger des Heils, tot dat te zwaar werd. 

Tegenwoordig zijn ze vaak in en om het huis te vinden. Meneer klust graag in de schuur en beschildert voorwerpen in Hindelooper stijl. Mevrouw kookt en houdt het huis bij met wat ondersteuning. ,,We doen de boodschappen samen op de scootmobiel en we krijgen veel bezoek. We vermaken ons wel,’’ vertelt mevrouw.

Het briljanten huwelijksfeest vieren ze in drie delen, ze hebben wat in te halen om het zestigjarig huwelijk door de pandemie een feest met hindernissen werd. ,,De kleinkinderen hadden de hele tuin versierd terwijl we sliepen; we hadden er niets van gemerkt. We hadden een tafel met gebakjes buiten gezet en de buurt uitgenodigd om langs te lopen en er eentje te pakken. Afstand houden moesten we toen.’’ Nu kunnen ze uitpakken. Zaterdag gaan ze uit eten met kinderen, klein- en achterkleinkinderen en een broer van meneer met zijn zoon. Zondag is er een zoete inloop voor de buurt en maandag komt de locoburgemeester.