Willem Voorneveld stopt als uitvaartverzorger: ’Ik heb het fijn gehad’

ZEIST ,,Een teddybeer, waar je in rouw bij kunt schuilen’’ en een uitvaartverzorger die ,,dwars door alles heen gaat om te zorgen voor een waardig afscheid, dat verloopt zoals het was afgesproken.’’ Willem Voorneveld stopt na 46 jaar als uitvaartverzorger. ,,Het is mooi geweest.’’

,,De jaren vanaf 2010 samen met Wilma waren een bonus waar ik nooit op had kunnen hopen’’, zegt Willem. ,,Ik ben helemaal geen ondernemer, ik wilde zorgen. Toen wij besloten om het er samen op te wagen moest ik voor het eerst in mijn leven een bedrijfsplan maken. Maar op het moment dat mijn vrouw en ik bekendmaakten dat wij samen begonnen met Voorneveld Uitvaartzorg stroomde de brievenbus meteen vol. ‘Wat mooi, dat jullie dit samen doen’.

In een van de eerste weken mochten we samen zeven uitvaarten verzorgen. We stonden zeven dagen per week, vierentwintig uur per dag aan. Ik heb nooit nee gezegd. Geen tijd? Dan maak je maar tijd. Je kunt maar een keer afscheid nemen en als de familie hun vertrouwen aan jou schenkt, wil je dat niet beschamen.’’

Wat is er veel veranderd

,,Ik heb Willem Voorneveld lang meegemaakt. Wat is er veel veranderd’’, zegt Ger Jue, die geruime tijd directeur was bij Huize Valckenbosch. ,,Toen Willem bij zijn vader in het bedrijf kwam, werkten er alleen maar mannen in de uitvaartverzorging, en hadden de dragers altijd een hoge hoed op. 

We hebben elkaar bij veel overlijdens ontmoet in die jaren, maar ik denk niet dat ik hem vaak een jacquet heb zien dragen. Willem geeft iedereen altijd de vrijheid om een eigen invulling te geven, en hij kan daar goed in meedenken. Ik heb dat heel bijzonder gevonden. Bij het afscheid van een bewoner die ooit gereformeerd predikant was, daarna naar de katholieke kerk ging en een diepe belangstelling voor de antroposofie had ontwikkeld, wist híj de passende sprekers te vinden.’’ 

Fia Oomen herkent dat. Ze is predikant en geestelijk verzorger en werkte ook veel samen met Willem. ,,Als vakman én als mens weet hij veel van de verschillende denominaties. Hij heeft een hele zachte kant, kan een soort teddybeer zijn waar je in rouw bij kunt schuilen. 

Iedereen verdient een waardig afscheid

Dat merkte je in de voorbespreking van een afscheid met de familie. Liefdevol en sturend waar nodig, zodat ze in vertrouwen achterbleven. Daarin kwam vooral zijn menszijn naar voren, het was nooit gewoon werk voor hem. Je kon op Willem altijd een beroep doen. Als er na een overlijden geen geld was voor een afscheid, kon je bij hem terecht, hij zorgde ervoor, desnoods uit eigen middelen. Iedereen verdient een waardig afscheid, zegt hij altijd.’’ 

In die liefdevolle uitvaartverzorger gaat ook een doorpakker schuil, weet Fia. ,,Ik herinner me een afscheid van een moeder die twee zoons had. Bij de voorspreking gingen ze bijna op de vuist. Twee bomen van kerels waren het, maar op de dag van de begrafenis pakte Willem ze bij de kraag en zei ‘We gaan nu eerst zorgen voor een waardige begrafenis’. Bij de koffie na het afscheid kwamen ze toch wat bij elkaar.’’

Altijd terug naar de essentie

,,Hij zal nooit in paniek raken’’, is de ervaring van Mariska Hunfeld-Jue, priester van de Christengemeenschap in Driebergen, ,,Hij straalt uit dat hij alles al honderd keer heeft meegemaakt, en gaat, wat er ook gebeurt, altijd terug naar de essentie: wij nemen nu afscheid van een mens. En hij geeft je het sterke gevoel dat je dat samen doet. Ik denk dat dat veel rust geeft, hij zorgt voor een omhulling van het proces. Hij geeft mij altijd volop ruimte voor het rituaal, waarin we afscheid nemen van de overledene. Ik kan me daar op focussen en andere dingen loslaten. Willem deed tien jaar geleden al dingen die toen nog geen gemeengoed waren. Binnen de Christengemeenschap koelen wij het lichaam niet, maar baren het op op graszoden. Die nam hij voor ons mee, ik hoefde ze niet zelf te steken. Met hem sta je nooit alleen.’’

(tekst gaat verder onder de foto)

Hij is groot en toch heel onopvallend aanwezig

Zo voelde Ellen Haagen dat ook, toen ze afscheid moest nemen van haar verongelukte zoon Jonathan. ,,In moeilijke tijden is er iemand aan wie je het over kunt laten. Willem is heel alert, ziet alles en dringt zich niet op. Hij is groot en toch heel onopvallend aanwezig. Hij regelt alles ter plekke, voor je het zelf in de gaten hebt. Het afscheid van Jonathan was zo overweldigend. Er waren duizend mensen, ze parkeerden hun auto’s in de berm van de weg en hij dacht er zelfs aan om de politie in te schakelen zodat er geen ongelukken gebeurden. Op de plek waar Jonathan aangereden is, liet hij de begrafenisauto stoppen, dat was zo’n prachtig beeld. Je weet zelf niet wat de mogelijkheden zijn, daar kun je helemaal niet over nadenken. Willem wel, hij vraagt wat je zou willen en hij past daar een mouw aan. Hij verkoopt nooit nee - dat woord hoort niet in zijn vocabulaire.’’

,,Hij is ook heel erg thuis in de zakelijke dingen, Willem kan heel praktisch zijn’’, zegt Diny Castermans, die als vrijwilliger bij Kerkelijk Centrum Zeist-West veel nabestaanden begeleidde, ,,Loopt er bijvoorbeeld nog een verzekering? Dingen waar je op zo’n moment helemaal niet aan denkt. Hij kan zo goed een vertrouwelijke sfeer creëren, dat voelt de familie. Ik heb hem ook mee mogen maken bij het afscheid nemen in mijn eigen privéleven, zo’n warm en fijn mens. Ik ben blij dat zijn zoon Doryan het bedrijf voortzet.’’  

Wilma en Willem Voorneveld - Eigen foto

Willem Voorneveld is daar zelf ook blij mee. ,,Het is een cadeautje dat het allemaal zo zijn plek heeft gekregen. Als je bedenkt hoe ik begon, als jochie van 21 zat ik als uitvaartverzorger bij families met kleinkinderen die net zo oud waren als ik.... Ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat mensen in me hebben gehad. Ik heb altijd willen werken vanuit waarachtigheid. Ik speel geen rol, als uitvaartverzorger, dit bén ik. Toen Wilma en ik in 2010 samen deze start maakten had ik een bepaald idee hoe ik me wilde manifesteren. Nu zijn er drie uitvaartverzorgers die het overnemen: mijn zoon Doryan, Fenna Wichers en Marije van Egmond-Wieringa. Alle drie heel verschillend maar in de kern hetzelfde.’’ 

Echt afscheid nemen doet Willem niet. Hij is ook nooit officieel gestopt. ,,Dit voorjaar zei Doryan tegen me: ‘pa, we hebben je uit het rooster gehaald’. Ik heb 46 jaar gewerkt, ik heb het fijn gehad.’’