Hanna en Niels Halbertsma 65 jaar getrouwd: ‘Na een week deed hij een aanzoek’

ZEIST ,,Ik vond het reuze spannend, Niels had al zoveel avonturen meegemaakt en was 31, ikzelf nog maar 21. Toen hij me ten huwelijk vroeg zie ik meteen ‘ja, ik wil wel graag’.’’ Dat was een week na hun eerste ontmoeting in Bilthoven. Een maand later droeg Hanna Leemhuis de achternaam van haar echtgenoot Niels Halbertsma. Woensdag 4 maart vierden ze hun 65-jarige huwelijk. Thuis, in de woning waar ze al 50 jaar wonen.

,,Onze generatie heeft veel geluk gehad’’, zegt Hanna (87) als ze terugkijkt. ,,Wij konden nog kiezen waar we wilden wonen. We wonen hier heerlijk en we zijn blij dat we nog in ons eigen huis zijn.’’ Tot een paar jaar geleden deed Niels (96) zelfs nog vrijwel alles zelf in de tuin, maar het lopen gaat nu wat minder goed. 

Dat Niels en Hanna zo lang op één plek zouden wonen hadden ze vast niet gedacht, toen ze elkaar leerden kennen. Niels had al op jonge leeftijd veel van de wereld gezien ,,Op mijn 18e ging ik studeren aan de Ohio Wesleyan University. Mijn vader dacht dat Amerika echt iets voor mij zou zijn.’’ Toen na twee jaar zijn visum verliep, ging hij op bezoek bij zijn broer die in Colombia werkte. Aan de universiteit had Niels Spaans leren spreken, hij kreeg een baan aangeboden en maakte carrière. Maar hij vroeg zich ook af of dit het nu was voor hem. ,,Ik had een vriend die gefilmd had op de San Blaseilanden. Dat wilde ik ook!’’

DOCUMENTAIREMAKER

Het was het begin van succesvolle tijd als maker van documentaires over inheemse volken in Zuid-Amerika. Af en toe kwam hij terug naar Nederland, vertoonde daar films en vertelde de verhalen erbij. Daar ontmoette hij Hanna. 

,,Ik woonde nog maar kort in Bilthoven’’, zegt ze, ,,en ik gaf daar toverlantaarnvoorstellingen. Niels’ ouders kwamen een keer op bezoek, en vertelden dat hun zoon een lezing zou geven. Ik was erg geïnteresseerd in reisboeken en wilde dat wel meemaken. We ontmoetten elkaar, en de volgende dag ging ik al met hem mee naar een lezing in Rotterdam. We hebben nog een uitsmijter gegeten in de Euromast, heel spannend. Ik ben vijf dagen met hem mee gereisd en toen vroeg hij me ten huwelijk. Een maand later trouwden we, en niet lang daarna ging ik met hem mee naar Colombia, waar we samen films maakten.’’

LEVEN VANUIT EEN LANDROVER

Ze hadden eerst nog een appartement, maar later leefden ze, al filmend, vanuit een Landrover. ,,Dat kon toen nog gewoon. Zuid-Amerika was toen nog relatief veilig.’’ Totdat Sam, de oudste zoon, zich aandiende. ,,Toen zijn we teruggekeerd naar Nederland’’, vertelt Hanna. 

Niels vond een baan bij het Tropenmuseum, zij bleef thuis met drie kinderen: na Sam kwamen al vrij snel Feico en Tjalling. ,,Ik ben een opleiding aan de Vrije Pedagogische Academie gaan doen en Niels ging naast zijn baan antropologie studeren en omdat we maar weinig inkomen hadden, gaf hij ‘s avonds lezingen.’’ 

Toen ze in Baarn woonden begon Hanna een ‘Pandawinkeltje’ voor het Wereldnatuurfonds. Niels werd voorzitter van de plaatselijke afdeling, en kwam in contact met de bestuursvoorzitter. ,,Hij vroeg me of ik directeur wilde worden. Dat ben ik van 1974 tot 1990 geweest. We hebben in die tijd veel werk gemaakt van het werven van donateurs. Na een televisieavond met André van Duin hadden we 100.000 nieuwe aanmeldingen. We kregen karren vol postzakken binnen.’’

GELUKSVOGELS

Niels is altijd blijven filmen naast zijn werk. en samen hielden ze veel van wandelen. Ze hadden een huisje in Frankrijk. Ze kregen vijf kleinkinderen, twee jongens en drie meisjes. 

,,We zijn ongelofelijke geluksvogels geweest dat we elkaar hebben gevonden’’, zegt Niels, ,,en dat we in een tijd leefden waarin het nog veilig was om zulke reizen te maken.’’