Damiano en Anita Lo Dico zestig jaar samen: ‘Hij was de eerste, en de laatste’

ZEIST Damiano Lo Dico en Anita Houweling trouwden op dinsdag 8 maart 1966 in Amsterdam. ,,Alles was afgesloten die dag, maar als wij eraan kwamen, ging iedereen voor ons opzij.’’ Twee dagen later was het huwelijk van Beatrix en Claus, en de stad was daar die dag al helemaal op voorbereid. Zestig jaar later voelen Damiano (90) en Anita (81) zich schatrijk. ,,We hebben zoveel genoten samen.’’

Het moet een bijzonder stel geweest zijn, dat elkaar begin jaren zestig ontmoette op een dansvloer in Amsterdam. ,,Ik was een opvallen meisje met opgestoken haar, hij had een kop met een volle bos zwart haar. Hij kwam op me af, en het was meteen raak’’, vertelt Anita, die het woord doet omdat haar man, helder van geest, na een hersenbloeding de woorden niet meer kan vinden. ,,We zijn zolang samen dat ik hem toch heel goed begrijp.’’

SICILIË

,,Damiano was de eerste voor mij, en de laatste’’, zegt ze liefdevol. Na die eerste keer dansen maakten ze afspraakjes en van het een kwam het ander. Ze verloofden zich op Sicilië, waar Damiano geboren is. ,,In die tijd gingen Nederlandse werkgevers daarheen om personeel te zoeken. Hij zag ergens een briefje hangen: voor kost en inwoning wordt gezorgd. Damiano werkte op de scheepswerf van de NDSM, als lasser. Hij was erg goed in zijn werk, en werd een van de drie gespecialiseerde fotolassers op de werf.’’ 

ZAANDAM

Ze vonden een woning in Zaandam. Anita en Damiano kregen twee kinderen, zoon Salvatore en dochter Linda. ,,Ze spreken vloeiend Italiaans, want ze hadden tenslotte ook twee Italiaanse grootouders. Damiano werkte altijd heel hard, en maakte veel overuren. Soms werkte hij twee weken achter elkaar door. Daar wilde hij geen geld voor, maar vrije dagen. Daardoor konden we in de zomer lang naar zijn familie in Sicilië. Ik denk dat ik het eiland beter ken dan Nederland...’’ 

,,Opa Lo Dico had op Sicilië zijn eigen druiven. Toen Salvatore werd geboren gaf hij ons flessen wijn uit zijn geboortejaar. Om te bewaren tot zijn trouwdag of zijn 21e verjaardag. Een paar jaar geleden hebben we de laatste opgedronken. Heerlijk!’’

In Zaandam hadden ze een grote tuin, waar Damiano groente en bloemen kweekte. Anita trok veel op met de hond. ,,We hebben veel diploma’s gehaald. Hij luisterde zó goed!’’. Damiano leerde zichzelf ook timmeren. In het appartement van het paar zijn de resultaten te zien: prachtige, solide kasten en tafels, allemaal handgemaakt. ,,Hij had een timmermansoog, hij ziet precies hoe hoog iets is, maar niet of het recht is. Daar ben ik dan weer heel goed in.’’ Anita is zelf ook erg handig: ,,Ik kan goed behangen en tegelen. In ons vorige huis had ik de keuken betegeld. Een installateur vond het erg mooi, en ik zei: ‘zelf gedaan’. Hij keek meteen naar Damiano. Dat ik het had gedaan, dat geloofde hij niet.’’

AMSTERDAM

Haar Amsterdamse tongval is Anita nog niet kwijt, na dertig jaar in Huis ter Heide en Zeist. ,,Ik ben en blijf een Amsterdamse!’’ Ze verhuisden hierheen nadat Salvatore in Zeist ging wonen. ,,Ze waren druk met de verhuizing, dus ik nam mijn kleinkind mee om de Slotlaan te bekijken. Ik vond het hier wel wat. We hebben veel opgepast. En nu is hij dertig en woont in de buurt waar ik als kind gelopen heb. We gaan daar samen een keer al die plekjes uit mijn jeugd opzoeken.’’ 

Anita kijkt naar haar echtgenoot: ,,Wat is het bijzonder, je kwam in 1961 alleen naar Nederland en nu heb je veertien mensen om je heen’’. Damiano knikt instemmend. 

Met de kinderen en kleinkinderen vierden ze hun zestigjarig huwelijksfeest in de Bonte Wever. ,,Het was zo’n groot feest, we voelen ons schatrijk.’’ Ze pakt een felicitatiekaart van de kleinkinderen. ,,Wat ze hier schrijven is het allermooiste cadeau dat we hebben gekregen: ‘Jullie zijn een voorbeeld voor ons allemaal’.’’