Nico en Trees Linschoten kijken terug op zestigjarig huwelijk: ‘Voor ons was niets te gek, in die tijd’

HUIS TER HEIDE Nico en Trees Linschoten waren op 15 april zestig jaar getrouwd. Dat hebben ze gevierd met een etentje met ‘een klein comité.’ Op de dag zelf bezocht de burgemeester de het diamanten paar.

Nico en Trees komen allebei uit Utrecht. Hij groeide op in Oog en Al, zij in de Schepenbuurt. Ze hebben elkaar ontmoet op de Amsterdamsestraatweg. Trees ging met een collega naar de kapper en toen zag ze hem voor het eerst. Nico was de buurjongen van die collega. ,,Ik vond hem heel aardig, maar zag in hem niet meteen de prins op het witte paard,’’ vertelt mevrouw. ,,Pas drie maanden later sloeg de vonk over en toen hebben we nog vijf jaar verkering gehad voordat we trouwden.’’

KETELBINKIE

Meneer beleefde mooie avonturen in zijn jeugd. Toen hij zestien jaar was, monsterde hij aan als ketelbinkie op de grote vaart. Vanuit Rotterdam voer hij twee keer de wereld rond. ,,Hard werken, ik moest om 5.00 uur mijn bed uit. Het tafelkleed natmaken, de tafel dekken, schoonmaken.’’ 

Daarna moest hij in dienst. Na zijn diensttijd vond hij werk als chauffeur van laboratoriumbenodigdheden en reed hij vooral op Duitsland.

Trees: ,,Helemaal op zijn plek was Nico als hoofd technische dienst bij de Koperwiek, een bejaardenhuis in Bilthoven. Daar heeft hij tot zijn pensioen gewerkt.’’

Zelf was ze opgeleid tot coupeuse. Tot haar -in die tijd bij huwelijk verplichte- ontslag, maakte ze bruidsjaponnen. Ze tovert een foto tevoorschijn van een stralend jong stel. ,,Mijn bruidsjapon heb ik ook zelf gemaakt, heel mooi, met opgeborduurde pareltjes.’’

WONINGNOOD

Voordat ze konden trouwen, zochten Nico en Trees een woning. ,,Op het gemeentehuis vroegen ze Nico of hij kinderen had. Die hadden we niet en daarom konden ze ons niet aan een huis helpen.’’ Hun eerste woning was de zolder van haar ouderlijk huis, met vijf grote ramen.

Na de nodige omzwervingen vonden ze een huis in Den Dolder waar ze twintig jaar met veel plezier woonden. Twee kinderen kregen ze, een zoon en een dochter. Inmiddels hebben ze twee kleinzoons en is er zelfs een achterkleinkind gekomen.

COLLEGA’S

Hele dagen thuis wachten tot haar man thuis zou komen, dat was niks voor Trees. ,,Toen de jongste zeven jaar was, vond ik een baan als avondreceptioniste in De Koperwiek. Toen waren we ook collega’s.’’

Samen deden ze heel veel vrijwilligerswerk voor de bewoners. Meneer speelde dertig jaar lang Sinterklaas en alle twee deden ze mee met het personeelstoneel dat bonte avonden verzorgde voor de bewoners. ,,Voor ons was niets te gek, in die tijd.’’

Eenmaal met pensioen verhuisde het echtpaar naar Kommerzijl, een dijkdorp in Groningen.

Nico: ,,We hebben een huis laten bouwen, we hebben hard gewerkt en wilden van onze vrije tijd genieten. Mijn vrouw heeft het huis zelf getekend. We hebben een bootje gekocht om mee te varen en te vissen. Dat hebben we gedaan tot het onderhoud ons teveel werd, maar we hebben genoten. Tien jaar geleden zijn we naar Park Rodichem verhuisd.’’ 

In het seniorencomplex in Huis ter Heide kon meneer weer klussen. Hij verving de Vlizotrap voor een vaste trap, maakte een plafonnetje boven de slaapkamer en creëerde zo een kamer erbij. Trees: ,,Vier jaar lang heeft Nico in het bestuur gezeten. Daar kwam zijn technische kennis goed van pas.’’ 

Twee jaar geleden zijn ze rustig aan gaan doen, al zit stilzitten er nog steeds niet in. Samen runnen ze het huishouden en doen ze de boodschappen in Den Dolder. ,,Boven de tachtig beginnen de kwalen, maar we houden de moed erin.’’