Lineke en Jos Vastbinder vieren briljanten huwelijksfeest

ZEIST Lineke (87) en Jos (89) Vastbinder blikken terug op hun 65-jarig huwelijk. Jos haalt de trouwfoto tevoorschijn. Hij keurig in uniform, de bruid beeldschoon in haar trouwjurk. ,,Lichtblauw met wit. Helemaal wit vond mijn moeder echt niet kunnen; de oudste was onderweg en daar waren we heel blij mee.’’

Op pinkstermaandag vierde het echtpaar met kinderen en kleinkinderen feest in de gezamenlijke huiskamer van hun appartementencomplex. Een paar dagen later kwam burgemeester Langenacker het paar persoonlijk feliciteren.

Jos en Lineke hebben elkaar ontmoet bij de marine. Jos was officier bij de technische dienst, hij werkte vooral in de machinekamer. Lineke was telefoniste bij de Marva, de voormalige vrouwenafdeling van de marine. ,,Een warm bad,’’ zegt ze over die baan in Den Helder. 

,,Ik had de telefoon heel veel nodig, zij heeft me eindeloos doorverbonden toen ik voor een hoge piet in Griekenland het adres van de consul moest zien te achterhalen. Na afloop hebben we nog wat nagepraat en heb ik gevraagd hoe ze heette.’’ 

Na een periode aan wal, moest Jos weer varen. ,,Toen ik terugkwam, was ze weg. Via een oud-collega van haar heb ik uitgevonden waar ze woonde. Ik stuurde haar kaarten vanuit buitenlandse havens. Zij stuurde heel lange brieven terug en deed daar soms ook foto’s bij.’’

CORRESPONDENTIEVRIENDEN

,,Ik had een baan gevonden als telefoniste in Amersfoort, de woonplaats van mijn ouders.’’ De correspondentievrienden besloten elkaar weer eens te ontmoeten. Jos kwam op de motor uit Nijmegen -de woonplaats van zijn ouders- naar station Amersfoort en daar hebben ze de knoop doorgehakt. ,,We zijn getrouwd in Amersfoort.’’

De bruidegom werkte inmiddels bij de marineluchtvaartdienst en kon een woning betrekken in Katwijk aan de Rijn. Vijf jaar woonde het jonge paar daar, de oudste twee kinderen zijn er geboren. Nummer drie kwam ter wereld in Valkenburg bij Leiden.

Jos was drie keer per jaar twee maanden op zee en voer onder meer op de Karel Doorman, het enige, echte vliegdekschip dat de marine heeft gehad, en de kruiser De Ruiter. Lineke zorgde dan alleen voor de kinderen, terugkijkend best een pittige klus.

Toen zijn contract van tien jaar bij de marine erop zat, is Jos begonnen op de IVO Mavo in Zeist, als docent wis- en natuurkunde. Dat vak oefende hij nog twintig jaar uit op een MTS in Utrecht, tot hij vanwege reorganisaties met vervroegd pensioen kon gaan.

Vanwege zijn werk verhuisde het gezin naar Leersum. De kinderen gingen naar school in Zeist, daar zouden zij ook graag willen wonen.

WE HEBBEN HET

Jos: ,,Tijdens een kampeervakantie in Italië hoorden we dat er een huis aan de P.C. Hooftlaan in de verkoop zou komen. Tegenwoordig moet je zwaar overbieden. Toen raadde de makelaar ons aan om niet boven de vraagprijs uit te gaan. Het was heel spannend allemaal.’’ Lineke: ,,Ik weet nog goed hoe blij we waren. We hebben het, riep ik toen we hoorden dat het aan ons was gegund.’’ Veertig jaar woonden ze in de dichtersbuurt. Tien jaar geleden verhuisden ze naar hun appartement in Zeist oost. 

Mevrouw wilde graag verder leren. ,,Mijn vader zei altijd: kind, je weet al genoeg.’’ Ze is via het volwassenenonderwijs naar De Horst in Driebergen gegaan. Met dat diploma kon zij zelf les geven in Nederlandse taal aan volwassenen. Ze stopte met werken toen haar man met pensioen ging zodat ze samen konden reizen. ,,Eerst in Nederland, maar later ook met de vouwwagen naar Denemarken en Noorwegen.’’

OPPASOPA EN -OMA

Mevrouw heeft veel geschilderd, meneer maakte vaak tochten met  vrienden op de racefiets en ging ‘s winters als het even kon schaatsen. Als meisje had mevrouw aan atletiek gedaan, eenmaal met pensioen maakte het echtpaar veel wandel- en fietstochten. 

Het echtpaar heeft acht kleinkinderen en, zegt Lineke, ,,daar hebben we vaak op gepast.’’