Mieke van Asbeck is honderd jaar: ’Ik leef naar buiten gericht’

ZEIST Zeventig gasten werden maandag 12 oktober verwacht op het verjaardagsfeest van Mieke van Asbeck-de Jong in het Beauforthuis. Honderd jaar werd ze. Haar vier jaar jongere zus is speciaal uit Amerika overgekomen om de verjaardag mee te vieren. Zoon Geert helpt bij de organisatie, hij haalde zijn tante afgelopen woensdag op Schiphol op.

Mieke vertelt over haar leven in haar appartement in Huize Valckenbosch. Ze woont naast de eveneens honderdjarige Annemarie Ehrlich-Liefmann. Een bijzonder toeval: de twee vrouwen zaten vroeger bij elkaar in de klas op de Vrije School in Den Haag.

Mieke werd geboren in Den Haag en bracht het grootste deel van haar jeugd door in Wassenaar. ,,In de oorlog moesten we ons huis binnen 24 uur verlaten, het werd door de bezetter gevorderd. We konden terecht in een woonboot in Woubrugge.’’ Ze verloor één zusje aan roodvonk. Toch kijkt ze terug op een heerlijke jeugd, waarin muziek een grote rol speelde. ,,Mijn moeder was zeer geïnteresseerd in klassieke muziek. De pianiste Clara Haskil logeerde vaak bij ons.’’

Zelf speelde Mieke tot op hoge leeftijd viool. Ze was 92 toen ze op televisie te zien was bij Omroep MAX, als een van de muzikanten in het orkest ‘Grijze haren, nieuwe snaren’.

SKIËN

Ze was sportief. Na de oorlog werd ze Nederlands kampioen skiën. ,,In die tijd waren er weinig Nederlanders die konden skiën. Ik had een tante met TBC die in Davos kuurde. Daar heb ik skiën geleerd.’’ Tennissen deed ze graag. Tot ver in de tachtig organiseerde ze ieder jaar een familietoernooi bij Shot.

Na de oorlog studeerde Mieke rechten in Leiden. Daar ontmoette ze haar latere echtgenoot, Erwin van Asbeck, student rechten en sociologie. Samen speelden ze in het strijkkwartet ‘A Tempo’. ,,We hebben elkaar in Amerika goed leren kennen. Om onze overtocht te betalen, speelde ons strijkkwartet aan boord van het schip van de Holland Amerika Lijn.’’

Mieke werkte een jaar als au-pair en keerde daarna terug naar Nederland. In Wassenaar trouwde ze. Het echtpaar woonde kort in Amsterdam en Amersfoort en verhuisde daarna naar Zeist. Haar echtgenoot werkte bij het Zonnehuis Veldheim en later bij het Nederlands Pedagogisch Instituut, organisaties op antroposofische grondslag. Het gezin woonde eerst aan de Jan Meerdinklaan, kort daarna aan de Tesselschadelaan en verhuisde later naar de Verlengde Slotlaan. Het echtpaar kreeg zes zonen, van wie er twee vroeg zijn overleden. Haar echtgenoot overleed in 2009.

GOOGLE AVANT LA LETTRE

Hoewel Mieke haar studie rechten had afgerond, ging ze niet als jurist werken. In de jaren zestig begon ze met een paar vriendinnen een informatiecentrum in een winkelpand aan de Voorheuvel. Het was een soort Google avant la lettre. Iedereen kon er binnenlopen met vragen.

Mieke heeft veel gereisd. In Egypte bezocht ze Sekem, een landbouw- en ontwikkelingsinitiatief op antroposofische basis in de woestijn. ,,Ik was zo geïnspireerd dat ik de stichting Nederlandse Vrienden van Sekem heb opgericht. Die bestaat nog steeds.’’ Ze was al de zeventig gepasseerd toen ze daarmee begon.

Meerdere keren bezocht ze een van haar zonen in het buitenland, in Senegal, Indonesië en Kenia. Zelfs toen ze ver in de negentig was, bleef ze avontuurlijk. In Kenia reed ze achterop een motortaxi.

EURITMIE

Tegenwoordig krijgt Mieke veel bezoek van vrienden en vriendinnen. Op zondag gaat ze naar de kerk en eens in de twee weken op woensdag naar haar boekenclub. Ze doet aan euritmie en voelt zich thuis in Huize Valckenbosch. ,,Met ons kamermuziekkwartet kwamen we regelmatig musiceren voor de bewoners. Ik kende het hier goed en heb in het bestuur gezeten.’’

Mieke heeft veertien kleinkinderen en tien achterkleinkinderen. Zondag vierde ze haar verjaardag met haar kinderen in Het Roode Koper op de Veluwe, maandag met haar vrienden in het Beauforthuis.

Of het leven nog mooi is als je honderd bent? Daarover hoeft ze niet lang na te denken. ,,Ja, het leven is de moeite waard. Ik leef heel erg naar buiten gericht, ik ontmoet veel mensen. Dat is mooi.’’