65 jaar getrouwd: ‘Zij is een lot uit de loterij’

ZEIST Bisoendat en Indra Brindaben Panday traden 65 jaar geleden in het huwelijk in Suriname. Ze vierden het in Zeist, een paar dagen te laat omdat de burgemeester op 1 maart niet kon komen. ,,Toen we 60 jaar getrouwd waren kwam de locoburgemeester. Nu wilden we de echte’’, zegt mevrouw.

Ze waren jong, toen ze trouwden. Meneer was 19 en mevrouw 16. In Suriname was dat toen niet ongebruikelijk. Zij woonde vlakbij hem, in dezelfde straat in het district Nickerie, in het westen van Suriname dichtbij de kust. ,,Meneer was een echte playboy’’, vertelt kleinzoon Rinesh namens het bruidspaar. ,,Ik viel voor zijn charmes’’, zegt mevrouw. Dat was pas nadat meneer het een tijdje geprobeerd had. Maar de aanhouder wint... ,,Hij wist meteen dat zij het was’’, weet Rinesh. Meneer beaamt het met hartstochtelijk knikken en een traan in zijn ogen. Praten gaat niet meer, maar zijn vrouw verstaat alles wat hij met klankloze woorden en levendige gebaren vertelt. Ze is niet alleen al 65 jaar zijn levensgezel, ,,Zij is ook als een moeder voor mij.’’

STIEKEM

Na een paar afspraakjes (’stiekem’, zegt meneer met een ondeugende glimlach) trouwde het stel en ze trokken in bij zijn ouders. Ze gingen steeds dichter bij hun werk wonen, bij de rijstvelden waar ze al van jongs af  werkten. Meneer wijst op een van de foto’s, op een tafeltje in de woonkamer van hun appartement in de L-flat. Dat is hij, 12 jaar oud, op de rijstvelden. Een magere jongen. Tranen vloeien als hij vertelt: ,,Ik woog 50 kilo en sjouwde zware zakken van 100 kilo’’. Ook mevrouw werkte daar. ,,Met een dikke buik moesten we gewoon doorwerken.’’ Ze kochten hun eigen huis aan de Delhiweg in Nickerie. Meneer had toen veel werk als chauffeur op vrachtwagens en lijnbussen.

VIJF KINDEREN

Ze kregen vijf kinderen: twee meisjes en drie jongens. Inmiddels hebben ze acht kleinkinderen en zelfs al vier achterkleinkinderen. In 1994 kwamen ze voor medisch onderzoek voor meneer naar Nederland. Ze verbleven bij hun dochter in de L-flat. ,,Dat was toen een soort dorp’’, vindt mevrouw. Ze hadden er overal kennissen en familie. Hoewel ze het niet van plan waren, zijn ze toch gebleven. In Nederland ontmoetten ze bekenden die ze sinds de onafhankelijkheid niet meer gezien hadden en elk jaar gingen ze een paar maanden naar de kinderen in Suriname. In oktober nog. Maar het is fijn om hier te zijn, vindt mevrouw, want hier is goede zorg voor haar man. Na 65 jaar huwelijk stralen ze nog naar elkaar. ,,Een lot uit de loterij’’, vindt meneer zijn vrouw.