Fred en Ineke Van Slogteren diamant

ZEIST De strenge winter van 1963 was nog niet voorbij toen Ineke (81) en Fred (84) van Slogteren elkaar in Amsterdam het jawoord gaven. 60 jaar later krijgen ze het in hun warme flat boven het winkelcentrum Vollenhove weer koud als ze er aan terugdenken. ,,Ik had het ijskoud in mijn dunne trouwjurk toen de foto’s gemaakt werden’’, vertelt Ineke, ,,en om mij heen had iedereen dikke jassen aan en een bontmuts op.’’ 

Geboren en getogen Amsterdammers zijn ze en af en toe hoor je dat nog goed. Toen ze elkaar leerden kennen werkte zij als jong meisje in een banketbakkerij aan de Ferdinand Bolstraat. 

,,Ik was net uit dienst, ik had een schuld van een paar honderd gulden bij mijn vader. Ik had zelfs geen fiets’’, vertelt Fred, ,,Ik werkte achter het centraal station en ik wachtte elke ochtend tegenover die winkel tot mijn vriend met zijn scooter langs kwam om met op te halen.’’ 

DANNY KAYE

Ineke: ,,Hij zag me als ik de etalage opmaakte. Op een dag zegt mijn baas tegen me: er is een jongeman aan de telefoon voor je, met een hele prettige stem.’’ Ze maakten een afspraak en nadat hij door haar ouders was goedgekeurd gingen ze naar de film. Ze weten het nog goed: The Five Pennies, van Danny Kaye. ,,Leuke film was dat’’, zegt Fred.

WONINGNOOD

De woningnood in Amsterdam was groot, vertelt Fred: ,,we moesten nog tien jaar wachten voor we een urgentiebewijs konden krijgen, en dan had je nog niks. Gelukkig konden we wonen op een zolderkamertje bij mijn zuster en zwager in zo’n ouderwetse kazernewoning. Toen onze eerste dochter geboren werd konden we er nog een zolderkamer bij krijgen. Op mijn visitekaartje stond toen Rijnstraat 17-19. Dat leek heel wat.’’ Ineke vond het wel een voordeel dat haar baby aan de andere kant van het trappenhuis sliep. ,,Dan werd je tenminste niet van elke kik wakker’’, zegt ze met een glimlach.

Een stuk beter hadden ze het in een woning in de Rivierenbuurt, die ze van de vader van een vriend van Fred konden onderhuren. ,,Totdat hij zeven jaar later overleed. Toen moesten we halsoverkop weg.’’ 

WILNIS

Inmiddels was de tweede dochter geboren en kochten ze een huis in een nieuwbouwwijkje in Wilnis. ,,Dat was toen nog echt een boerendorp. Toen ik op zondag mijn auto ging wassen kreeg ik van de buren te horen dat dat geen pas gaf in Wilnis.’’ Op de christelijke school vonden ze die vrijgevochten Amsterdamse kinderen maar helemaal niks. De oudste zat in Amsterdam op de Anne Frankschool. ,,Een montessorischool waar ze de kinderen de eerste jaren gewoon hun gang lieten gaan. In Wilnis had ze dus een enorme achterstand. Ze heeft heel wat moeten bijspijkeren.’’

SECRETARESSE

,,En nu’’, zegt Ineke, ,,is ze secretaresse van een school in Vinkeveen woont ze nog steeds in Wilnis.’’ Op aanraden van de buurvrouw, die secretaresse was bij de plaatselijke woningbouwvereniging, schreven ze haar al in v oor een woning toen ze vijftien was. ,,Op haar negentiende kregen we opeens bericht dat er een huis was voor haar.’’

SHERRYFLES

Fred werkte in die jaren in sales en marketing en Ineke was thuis voor de kinderen. Dat deed ze met plezier. ,,Ik vond het fijn om een oog op de kinderen te kunnen houden. Wilnis was in die tijd een dorp van groene weduwen. Om vier uur kwam de sherryfles op tafel...’’

EIGEN BEDRIJF

Later verhuisde het paar naar de regio Rotterdam vanwege het werk van Fred. Naast een vaste baan begon hij een eigen bedrijf. ,,Een reclamebureau, gespecialiseerd in magazines voor bedrijven.’’ Het werd een succes en een echt familiebedrijf, want Ineke deed de boekhouding en ook de dochters werkten er. Dat ging prima, vindt Ineke: ,,Je moet elkaar de ruimte geven en af en toe water bij de wijn doen.’’ ,,Anders hadden we hier toch niet gezeten?” vult Fred aan. Ze konden zich altijd ontspannen in hun hobby’s: Fred bastketbalde en fietste en Ineke was graag op pad met de hond. ,,Drie jaar gelden overleed onze golden retriever. Het was zo’n lief beest...’’

WIELRENNEN

,,Het liep goed totdat het internet opkwam. De veranderingen die dat meebracht heb ik niet goed ingeschat. Maar we staan nog altijd ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.’’ Er ontstond ruimte voor de grote liefhebberij van Fred: het wielrennen. ,,Ik ging op mijn zesde al met mijn vader naar het Olympisch Stadion als daar wielerwedstrijden waren.’’ Hij begon een rubriek in het blad Wielerrevue en schreef een boek over Peter Post. ,,Ik ben altijd een groot fan van hem geweest. Het boek is gepresenteerd aan de vooravond van het WK wielrennen van 1998 in Valkenburg. In de zaal zaten tachtig persvertegenwoordigers van over de hele wereld. Een paar dagen later kreeg ik het boek terug van Post, met een prachtige opdracht.’’ Inmiddels verscheen Freds vijftiende wielerboek: ‘Levens in de chasse patat, 100 verhalen uit het peloton’. 

NAAR ZEIST

Zeventien jaar geleden verhuisde het paar naar Zeist. ,,Toen wij in Rotterdam woonden overleden alle vier onze ouders, in Amsterdam. Het was niet te doen, elke keer in de file naar ze toe. Dat wilden we onze kinderen niet aandoen en dus zijn we een beetje in de buurt gaan wonen.’’ 

MINDER MOBIEL

In een krant zagen ze een piepkleine advertentie van de firma Lisman en zo kwamen ze terecht in de winkelcentrumflat. Het bevalt ze goed. Het is fijn dat alle voorzieningen zo dichtbij zijn, want de mobiliteit neemt wat af. Fietsen gaat niet meer. Daarom zijn ze ook zo blij met de goede buren. Een eigen auto hebben ze niet meer, maar van twee buren mogen ze de auto lenen. Toen Ineke in januari na een ongelukkige val in huis een paar weken in het ziekenhuis lag, kreeg Fred er zelfs dagelijks een ter beschikking van een buurman zodat hij Ineke kon opzoeken. ,,Hij heeft hard gewerkt toen ik in het ziekenhuis lag’’, vindt Ineke, die al weer steeds beter loopt. Fred: ,,Ik weet nu zelfs hoe de wasmachine werkt’’.