Echtpaar Juch zingt 60 jaar samen

ZEIST ,,We zaten in de Noorderkerk in Utrecht, daar preekte een geliefde dominee. Zij zat met haar drie zusjes naast me. Ik dacht: ,ik leg mijn hand op haar arm, als ze ‘m terugtrekt wordt het niks’. Maar ze trok haar arm niet terug.’’

Jac. Juch vertelt het met een twinkeling in zijn ogen en zijn ‘meisje’ Adri Juch-Stomps bevestigt zijn woorden met een bedachtzaam knikje. Het moet in 1955 geweest zijn. Op 14 woensdag augustus 1963 trouwden ze. ,,Het regende de hele dag’’, herinnert Adri zich. Zestig jaar later vieren ze, allebei 85 inmiddels, op een zonnige dag hun diamanten huwelijk. ‘s Ochtends komt de burgemeester ze feliciteren, ‘s middags vieren ze het met hun drie kinderen, zeven kleinkinderen en andere familieleden en bekenden.

Met een beetje weemoed denken ze terug aan hun gouden huwelijksfeest. Er is veel gebeurd, zegt Jac., als hij een foto laat zien. ,,Adri heeft de modevakschool gedaan en ze heeft haar hele leven kleding gemaakt. Op ons vijftigjarig huwelijksfeest verrasten onze kleinkinderen haar met een modeshow met haar eigen ontwerpen.’’ ,,Je gebruikt daar mooie stoffen voor, die doe je niet zomaar weg’’, verduidelijkt Adri. Lesgeven beviel haar minder, daar is ze niet meer doorgegaan. ,,Ik heb jarenlang met veel plezier als tandartsassistente gewerkt, en ik ben altijd kleding blijven maken. Nu lukt het niet meer, ik kan het niet goed meer zien.’’ Op een andere foto van het vorige feest wijst Jac. op zijn twee broers. ,,Daar zagen ze elkaar voor het eerst sinds dertig jaar weer terug. Inmiddels zijn ze allebei overleden, maar enkele kinderen komen wel op dit feest.’’

Ook Jac. heeft een stapje terug moeten zetten in zijn activiteiten. Hij speelde orgel en piano. ,,Veel in kerkdiensten en jarenlang heb ik op vrijdagmiddag in de Looborch Zingen met Jac gedaan. Dan zongen we eerst geestelijke liederen die iedereen kende, en dan ‘Kun je nog zingen, zing dan mee’. Op een keer kwam een oude dame naar me toe en ze vroeg me of ik een liedje van vroeger kon spelen. Ze wist alleen nog een paar woorden. Ik kende het niet en kon het niet terugvinden. Tot op een vergadering iemand tegen me zei: joh, dat staat in een bundel van Johannes de Heer. Toen we de volgende keer weer gingen zingen was zij er ook, met haar dochter. Ze was jarig. De tranen liepen over m’n wangen toen we het zongen. Maar muziek maken gaat niet meer, want ik hoor mezelf niet goed genoeg.’’ 

Jac. had dit nooit zonder Adri kunnen doen. Hij kan geen noot lezen. ,,Ik speelde alles voor’’, zegt ze, ,,en dan onthield hij het’’. ,,En ze hield me goed in de gaten! Dan hoorde ik uit de keuken: zou je het niet wat langzamer spelen?’’

Jac. en Adri kwamen ruim dertig jaar geleden via omwegen in Zeist terecht. ,,Toen we na bijna negen jaar verkering bij de gemeente aanklopten voor een woning zeiden ze: ,Kom maar terug als je getrouwd bent en drie kinderen hebt. We hebben met een passer een cirkel op de kaart gezet rondom de plaatsen waar ik werkte en gekeken waar gebouwd werd. Het werd Hillegom.’’ 

Na een baan in de vleeshandel, in de zaak van zijn broer, ging Jac. werken in de horeca: hij begon Broodje van Sjaak (,,Broodje van Jacques klinkt voor je het weet als broodje van jakkes’’) . Het werden uiteindelijk vijf zaken, drie in Utrecht, een in Bilthoven en als laatste De Punt in Zeist. ,,’s Ochtend vroeg ging ik op pad om inkopen te doen, rond een uur of elf ging ik thuis koffie drinken en dan gaf ik al het geld aan Adri, want zij deed de administratie, en dan weer tot laat in de zaak.’’

Een jaar of tien voor zijn pensioen gooide hij het roer om en ging hij nog aan de slag in de beveiliging. Ondertussen was het stel in Zeist komen wonen, waar ze op een perceel in de Pedagogenbuurt hun eigen woning lieten bouwen. ,,Een buitenkansje. We woonden toen in Naarden en wilden naar Bilthoven. We hadden nooit gedacht dat we een plekje in Zeist zouden vinden.’’ ,,En alles is op de begane grond’’, voegt Adri toe.

Toen Jac. en Adri naast elkaar op die bank in de Noorderkerk zaten kenden ze elkaar al van het jongerenkoor in Utrecht, waar ,,dat meisje met zwart haar en donkere ogen’’ Jac. meteen opviel. Ze zijn altijd samen blijven zingen. 27 jaar op het bekende Utrechtse Buurkerkkoor van Mees van Huis, en in Zeist ook nog negen jaar Credo bij Arie Perk. ..Voor mij is ze altijd het meisje van de zangverenging gebleven.’’ Met een glimlach hoort Adri het aan.