Column Carol Dohmen: Hoop en hamsters

Nog heel even doorbijten en dan is dit vermaledijde jaar weer voorbij. Afgelopen weekend ploeterde Nederland zich door de kerst, naar eigen inzicht en smaak al dan niet gebruik makend van tradities – eeuwenoude of zelfbedachte – en corona-adviezen. Op eerste kerstdag deed ik een ‘Hugootje’, keurig met vier gasten aan tafel. Op tweede kerstdag deed ik eveneens een ‘Hugootje’: met een slordige honderd mensen in een tochtige rij bij de GGD, waar gratis koffie en live muziek de sfeer er inhielden, terwijl wij ons lieten inspuiten met een belofte.

Ik vind de allergrootste zegening van het achter de rug hebben van kerst dat we voorlopig weer bespaard blijven van die verschrikkelijke pre-kerstvoedselreclames. Wat word ik daar depressief van. Van die gelukkige gezinnetjes in sfeervol verlichte huiskamers, die zoveel eten hebben ingeslagen dat ze een deel daarvan naar hun minderbedeelde buren kunnen brengen en dat nog doen ook! Dat eerste – ruimhartig inslaan – is geen fakenieuws. Een vreemde golf van hamsterwoede neemt elk jaar opnieuw bezit van het volk zodra het richting 25 december gaat. Deze keer aangewakkerd door de abrupte sluiting van de horeca, zodat een acute hongersnood dreigde voor wie er niet op tijd bij was. Het reclamespotje van een zekere supermarkt vertelt een sprookje – naast die gedeelde overdaad aan eten – waarin de hamsters zelf een gelukkige kerst beleven. Hun baasjes zetten de dieren op kerstavond samen in een hokje, waar zij ongetwijfeld de hamsterliefde gaan bedrijven. Dat voorspelt het ergste voor volgend jaar. Een ware hamsterplaag! Ik adviseer u dan ook om in 2022 rond Pasen alvast het kerstdiner te gaan inslaan.

Natuurlijk zit er een knop aan de tv en kwel ik vooral mezelf door ernaar te kijken. Daarmee komen we bij het tweede deel van de feestdagen: urenlang gesudderde goede voornemens op een sprankelend bedje van hoop. Om te beginnen met de goede voornemens. Ik heb er jaren niet meer aan gedaan, elke dag is tenslotte een nieuwe kans om het anders te doen dan gisteren. Maar dit jaar heb ik er wel behoefte aan. Ik heb nog twee dagen om te kiezen welke ik ga nemen: meer bewegen, minder tv, meer verhalen, minder social media? Of iets geheel nieuws, in plaats van alleen maar meer of minder van hetzelfde? Ik ben er nog niet uit, maar het gaat vast lukken.

En daarmee komen we bij de hoop. Hoop doet leven (naast voedsel, maar dat wist u al). De paus, de koning en onze eigen burgemeester Janssen spraken ons in hun jaarlijkse kerstboodschap bemoedigend toe. Om ons hoop te geven. De paus gaf ons zijn zegen en nodigde eenieder uit het gesprek met de ander aan te gaan. De paus wordt geïnspireerd door de bijbel. De koning vertelde met die bijbel binnen handbereik dat we nu echt iets met het klimaat moeten. En passant noemde hij zijn vele werkbezoeken, hiertoe weer geïnspireerd door onze burgervader, die elke week in deze krant ruimhartig zijn agenda met ons deelt. Daarmee is het kringetje rond. Hoop kan ik u hier niet geven, alleen toewensen. Ik hoop dat u zelf weet waar u op hoopt en dat we daar allemaal een beetje plezier van mogen beleven. Want daar ben ik persoonlijk wel heel erg aan toe. Ik wens ons een vrolijk nieuwjaar, vol hoop en weinig hamsters!

Carol Dohmen