Kaaskar van Monique en Willem Spilt komt nog één keer naar Zeist

ZEIST Zaterdag 4 oktober om 13.00 uur doen Willem en Monique Spilt de klep van hun kaaskar voor de laatste keer dicht op in Zeist. Drie weken geleden hebben ze de knoop doorgehakt. Om gezondheidsredenen stoppen ze met de verkoop van kaas op het Vrijheidsplein.

De inmiddels 63-jarige kaashandelaar begon als 21-jarige ondernemer op het Ireneplein, in de oude situatie. ,,Die hoek verloederde een beetje. Ik stond daar naast een visboer. Die ging naar het Vrijheidsplein en zei: kom ook daarheen. Eerst stond ik hier op de vrijdag, de laatste jaren op de zaterdag. Toen ik daar begon, was er geen kaaswinkel. Je had de groenteboer, de bakker, de slager, een café en een bankfiliaal. Die zijn allemaal verdwenen. De kapper en een bloemist zitten er nog, de sigarettenzaak is nu de Primera, ik heb het allemaal gezien.’’

Willem is de laatste telg uit een Huizer kaaskruiersfamilie. Hij verkocht kazen in verschillende plaatsen in Nederland en blijft op woensdag actief in Lienden en op donderdag in Eemnes. In de beginjaren had hij hulp van een nichtje. ,,Die wilde wel eens wat anders. Mijn vrouw werkte in de zorg maar was helemaal klaar met de overlegcultuur. Ze kwam in de zaak en dat beviel ons wel. De zaak hebben we later omgezet naar een vennootschap.’’

Inmiddels zijn Monique en Willem een begrip. Niet alleen vanwege de kaas, maar vooral door de persoonlijke band die ze onderhouden met hun vaste klanten. ,,Kinderen, die we bij wijze van spreken geboren zagen worden, komen nu met hun eigen kinderen aan de kar om kaas te kopen. We staan er niet alleen voor de kaas en het geld, maar ook als mens zijnde. We zijn sociaal betrokken en deelden lief en leed. Je bent niet alleen kaasboer, maar ook mens.’’ Dat werkt twee kanten op, merkten de kaasverkopers. Toen ze met hun gezondheid tobden, leefde de klantenkring mee.

TOBBEN MET DE GEZONDHEID

Vier jaar geleden kreeg Willem een beroerte. Inmiddels kan hij alles weer, alleen heeft hij veel minder energie en is hij zijn kracht kwijt. Monique is behandeld aan borstkanker en is inmiddels ‘schoon’, maar ook zij leverde veel van haar energie in. Nu bij haar een hartaandoening is vastgesteld, hebben ze de knoop doorgehakt.

De lange dagen eisen hun tol. Willem: ,,We zijn om 5.00 uur opgestaan. Om 6.30 uur zijn we op het Vrijheidsplein. We verrichten heel wat werk voordat de klep open gaat. Om 7.15 uur komen de eerste klanten. Het is fysiek zwaar werk. Als je aan het eind van de dag thuis komt, kun je ook niet meteen met je benen op tafel met een bitterbal erbij. En wat dacht je, als het ‘s zomers heel heet is of er in de winter een koude wind staat. Toen Jan de slager een paar maanden geleden sloot, schrapten we de zaterdagmiddag. Dat blijkt toch onvoldoende. We hebben meer tijd nodig om bij te komen, maar het contact met de mensen gaan we missen. Dat weet ik nu al.’’

Hij besluit: ,,Het gaat ons aan het hart en er zal best een traantje vloeien. Het is best een heel ding. We zijn niet zielig, maar nu steken we al onze energie in werken. Is dat het waard?’’ 

Willem heeft straks meer tijd om te sleutelen aan zijn Zündapp. Monique steekt haar vrije tijd in het helpen van paarden met gedragsproblemen en weet dus ook wat ze voortaan op de zaterdag hoopt te doen.