Dohmen Draaft Door: Plan 2.0

Hoe is het in vredesnaam mogelijk? Jaren verstreken zonder dat er een duidelijke aanpak tot stand kwam om alle denkbare opgaves - natuur, wonen, water, werken en recreatie – op de Utrechtse Heuvelrug te combineren. Natuur moest wijken voor recreatie en andersom. We weten ons geen raad met water en werkgevers die geen extra ruimte krijgen, dreigen te vertrekken. En waar kunnen we nog bouwen? De hoeveelheid vierkante meters Heuvelrug wil maar niet toenemen. Het is hier propvol.

Nu blijkt er ineens een bestuurlijk akkoord mét een duidelijke aanpak te liggen! Hoe kan dat? Het antwoord zit in het woord ‘vredesnaam’. Niets zo helpend als de dreiging van oorlog om door te pakken. Omwille van de lieve vrede kunnen we wel keuzes maken. 

Belangrijke bestuursorganen ondertekenden het ‘Bestuurlijk Akkoord Amersfoort tot Zeist 2.0’. Dat klinkt als een adellijk akkoord. Al die eerder onmogelijk te combineren opgaves komen erin terug. Er is er zelfs eentje aan toegevoegd: defensie. We gaan van ‘niet alles kan’ naar ‘het kan wél’. Staatssecretaris Tuinman van Defensie spreekt van een militaire doorbraak op de Utrechtse Heuvelrug. Hosanna.

TERUG

Het enige dat mij zorgen baart is die 2.0. Dat klinkt zó 1987. Toen kwam Windows 2.0 op de markt. Niets in mijn huishouden draait op een 2.0 versie. Ik ben zelf hartstikke 3.0. En dan moeten we het voor allemaal superbelangrijke dingen voor onze toekomst met een 2.0 akkoord doen?

Ik wil best terug naar 1987. Het leven was eenvoudig. We hadden wel een Koude Oorlog, maar er bestond bijvoorbeeld nog geen WOZ-waarde. Dat laatste was superrelaxed (naast het feit dat ik helemaal geen huis bezat). What the WOZ? Een stijging van 46%? Bent u ook zo geschrokken? Dat zijn dure vierkante meters om overheen te draven. Behalve dat ik nauwelijks mijn voeten durf neer te zetten op zulke kostbare grond, kost het een godsvermogen om hier te blijven wonen. De dagelijkse boodschappen zijn al zo duur. Zoveel krijg ik niet bij elkaar geschreven, dat wordt op een houtje bijten.

Gelukkig heb ik een plan 2.0. In de jaren tachtig had je de slogan ‘Liever een raket in de tuin dan een Rus in de keuken. Bedoeld als stevige PR om draagvlak te creëren voor de stationering van Amerikaanse kruisraketten op vliegveld Volkel. 

Die slogan ga ik van stal halen. Ik neem aan dat de Amerikanen hun nucleaire spullen binnenkort komen ophalen. Als onderdeel van de boedelscheiding, nu onze vriendschap verleden tijd is. Ik stel mijn tuin beschikbaar voor een raket 3.0. Ik reken op het Bestuurlijk Akkoord van A tot Z en neem aan dat ik vorstelijk beloond zal worden voor het combineren van verschillende opgaves op mijn dure erf. Vrede gaat door de maag. Liever een raket in de tuin dan schraalhans in de keuken.

Carol Dohmen