Dohmen draaft door: Risicogebied

Als u deze column ziet, heeft u de zomer overleefd. Misschien heeft u zelfs van vakantie genoten, maar dat is absoluut niet vanzelfsprekend. Alleen al het kiezen van een bestemming. Waar zijn de plekken op aarde gebleven waar je onbekommerd op een kleedje – ingesmeerd met factor 300 en omhuld door UV- en muskietenwerende kleding – in de zon kunt zitten? Zuid-Europa? Verzengende hitte en gruwelijke bosbranden. Oost-Europa? Voor je het weet, wordt je vouwwagen, inclusief die heerlijke stapel boeken die je wilde gaan lezen, meegesleurd in een kolkende overstroming. Ook verder weg is het weer een onvoorspelbare spelbreker geworden en daar komt op sommige plekken het risico van een staatsgreep nog eens bovenop.

Ik koos voor een risico-arme deugvariant: twee weken met het tentje in Nederland kamperen, met onze hybride auto van de ene plek naar de andere hoppend. Fietsend was beter geweest, maar ik moet ook een huwelijk in stand houden en ik ben nu eenmaal niet getrouwd met Mathieu van der Poel. Dat had overigens ook heel ongelukkig kunnen aflopen, maar dat terzijde.

SPANNEND

Het rad van fortuin spuwde twee weken vijf letters: r e g e n. Iemand vertelde dat regen op een tentdoek extra hard klinkt, maar dat lijkt me inbeelding. Ik kreeg juist een heel voldaan gevoel door het feit dat ik al die uren droog bleef, dankzij slim tentdoek en een lieve man die buiten onder een paraplu koffie voor me zette. Geheel vrij van risico was het allemaal niet: in Brabant regenden achter de tent de kruinen uit de bomen, fietsten wij nietsvermoedend door een gebied met nakomelingen van een agressieve oeros en verdwaalden we naar afgelegen plekken waar ieder moment Ferry en zijn kornuiten drugsafval konden komen lozen. Kortom, het waren twee geweldige weken en we leven nog.

Thuis is het altijd weer even wennen. Te veel spullen, te veel baksteen en te weinig problemen die zichzelf hebben opgelost terwijl je weg was. Waarom heeft niemand er tijdens jouw vakantie voor gezorgd dat Nederland weer weet wat het moet doen? In Den Haag is een exodus gaande, in Soesterberg zetten vleermuizen de wereld op zijn kop door juist wel te blijven hangen en we weten nog steeds niet of de wolf in onze achtertuin een blijvertje is of niet.

Dat laatste is een actuele zorg, want afgelopen weekend ben ik tot schapenhouder gepromoveerd. Administratief gezien logeren ze bij ons. Ik wist niet hoeveel administratie er gepaard gaat met de verhuizing van een schaap. Ik weet inmiddels wel dat de hele wereld een risicogebied is geworden. Van ons weiland hebben we (hopelijk) een onneembare vesting gemaakt. Bij de keuze voor een volgende vakantiebestemming is het onvermijdelijk risico te nemen. Dat is bij thuisblijven ook het geval.

Carol Dohmen