Een fabel: Ideeën

Het stormde flink en de wind rukte aan bomen, waarvan de takken zwiepten en de bladeren werden afgerukt. Alsof er iemand boos was die zich niet meer kon beheersen en het uit bulderde.

Toen eindelijk de wind ging liggen werd de hemel weer wazig blauw en kwam de zon tevoorschijn, om de nieuwe huid van de brilslang, die aan het vervellen was, op te warmen. In zijn glanzend nieuwe jasje kronkelde de brilslang wat onwennig in het rond tot hij de luiaard boven zich zag hangen aan een tak.

‘Waar ga jij zo glanzend nieuw naartoe, brilslang?’ vroeg de luiaard.

‘Nog nergens.’

‘Waar is dat?’

‘Nou, niet overal.’

‘Kon ik daar maar hangen,’ zei de luiaard en hij gaapte, ‘dan hing ik nergens in de weg.’

‘Goed idee,’ reageerde de brilslang met een glimlach, ‘maar… misschien wil ik toch wel ergens naartoe, ik moet mijn ideeën namelijk aan de man brengen.’

‘Hoezo?’

‘Ze willen aan de slag.’

‘Wat willen ze dan doen?’ vroeg de luiaard waarna hij gaapte met allebei zijn ogen dicht, en de brilslang vroeg zich af of de luiaard die vraag wel meende.

‘Ik meen het,’ zei de luiaard toen hij zijn ogen weer opende.

De brilslang dacht erover na en keek tussen de takken door omhoog naar het blauw van de hemel dat geruststellend terugkeek, en hij zei: ‘Wat zouden ze niet willen doen? Mijn ideeën willen alles.’

Nu werd de luiaard wakker en met zijn glanzende ogen vlak bij de bril van de brilslang vroeg hij: ‘Kunnen ze ervoor zorgen dat de wind en de wolken niet meer zo tekeergaan als daarnet, zodat ik niet steeds schommel? Kunnen ze dat?’

‘Zover zijn ze nog niet,’ bekende de brilslang met een kleur, en hij wilde weer verder kruipen want hij vond dat de luiaard veel te goed was uitgeslapen. Hij keek naar het bospad voor hem en mompelde: ‘Ik ga nu eerst op zoek naar een plek waar mijn ideeën voor reuzenkastanjes gaan zorgen, via genetische manipulatie, en voor bessen zo groot als meloenen, door wat extra stikstof. Nou, hang ze!’ 

De luiaard knikte en gaapte langdurig en deed zijn ogen dicht, en dreef weer weg over het glanzende oppervlak van de tijd, zonder ideeën die daarbij richting gaven. Want als ideeën zoiets gingen doen… zijn huid rilde.

Jan B. Bouwstra schrijft elke week een fabel voor de website van De Nieuwsbode, die iets te maken heeft met onderwerpen die op dit moment actueel zijn. Meer fabels lezen? Je vindt ze ons dossier Fabels van Jan B. Bouwstra