Een fabel: Met schaduwen strooien

De inktvis keek nog eens lang en goed naar boven, totdat hij zeker wist dat de zon in het water scheen. Toen wist hij dat hij wakker was en wreef voorzichtig in zijn ogen.

Want waar hij leefde was het altijd donker, dag en nacht. En dromen en waken waren op de bodem van de zee vermengd tot iets, waar de inktvis in woonde. Het was een huis waarvan het noodlot wilde dat hij er zijn leven in doorbracht.

Die ochtend zag de inktvis niet alleen de zon in het water schijnen, maar ook veel dichterbij iets vaags dat op hem afkwam en dat op een zeester leek.

‘Goedemorgen inktvis,’ zei de zeester die hem nieuwsgierig aankeek, ‘Lekker geslapen?’

De inktvis wist niet wat hij zag en knikte de zeester vriendelijk toe. Wanneer je bijna nooit iemand ontmoet, dan is elk woord dat je wisselt als een kus in de lente.

De zeester keek om zich heen met een zekere levendigheid die je op de bodem van de oceaan zelden tegenkwam. Er werd daar vooral gestaard, met grote ogen in het niets.

De inktvis vroeg waar de zeester vandaan kwam, en de zeester zei: ‘Ik kom uit de warme golfstroom. Het was een chaos, ik werd geleefd.’

Dat hoorde de inktvis vaker.

‘Woon jij hier trouwens alleen?’ zei de zeester, ‘En zullen we elkaar maar tutoyeren?’

De inktvis ging verzitten, vouwde zijn armen over elkaar en zei: ‘Ik woon hier niet alleen, maar samen met mijzelf.’

‘Ben jij in je eentje met z’n tweeën?’

De inktvis legde uit: ‘Ik snap dat het raar klinkt. Maar vanbinnen ben ik gesplitst, dat is gebeurd op de dag dat ik ben gaan weten dat ik iets weet.’

Het waren dit soort gedachten waarin de inktvis een schuilplaats had gevonden, maar de zeester begreep er niets van, en de inktvis legde uit: ‘Bij zeesterren moet die splitsing nog komen.’

De zeester zei: ‘O zo.’

‘Ja, zo.’

De zeester wuifde ingewikkelde dingen meestal weg: ‘Leuk voor jou. En heb je hier nog iemand anders dan jezelf om mee te praten?’

De inktvis schudde zijn hoofd, en de zeester vertelde opgewekt: ‘In de warme golfstroom waren die er wel. Daar waren de meeste dieren andere dieren. En ze waren constant dingen aan het zoeken.’

‘Bijzondere dingen?’

De zeester dacht na, stretchte zijn armen toen hij eruit was, en zei: ‘Nee, ze waren steeds op zoek naar dingen waar ze niets aan hadden.’

De inktvis glimlachte: ‘Het moet heerlijk zijn om een leven te verspillen – dat nuttig had kunnen zijn – met het zoeken naar dingen waar je niets aan hebt.’

Het klonk wat cynisch en de zeester zei vrolijk: ‘Dat is toch waar iedereen mee bezig is, wees maar eerlijk.’

De zeester had verse mosselen meegenomen die ze deelden, en de inktvis zei met volle mond: ‘Ik ben hier altijd met z’n tweeën, in de aanwezigheid van mijzelf dus.’

‘Is dat gezellig?’

De inktvis trok een volgende mossel uit zijn schelp, die daar geen zin in had, en zei: ‘Wanneer je samenleeft met jezelf ...’

‘Ja?’

De inktvis aarzelde, het water om hem heen verstilde, en de mossel kroop gekrenkt terug. Het was graag of geheel niet.

‘Samen met jezelf, dan moet je op je tellen passen,’ zei de inktvis.

De zeester knikte: ‘Je kunt niet lekker uit je bol gaan zeker, met zo’n maatje dat op je let.’

‘Het is meer dan een maatje, het voelt alsof ik de schaduw ben van iets wat mij in stilte overal mee naartoe neemt.’

De inktvis sloeg een arm om de zeester heen: ‘Het is fijn om een andere schaduw te ontmoeten, zeester.’

‘Ben ik ook een schaduw van iets anders?’

‘Ja, je bent de schaduw van iets, wat zich nooit zal laten kennen.’

Dat was een uitspraak waar ze het nog uren over hadden, op de bodem van de zee.

Totdat het avond werd en boven hen miljoenen sterren aan de hemel flonkerden, en met schaduwen strooiden.

Alsof het niets was.

Jan B. Bouwstra schrijft elke week een fabel voor de website van De Nieuwsbode, die iets te maken heeft met onderwerpen die op dit moment actueel zijn. Meer fabels lezen? Je vindt ze ons dossier Fabels van Jan B. Bouwstra