Cees en Henny van Bemmel zestig jaar getrouwd en nog gek op elkaar

ZEIST Cees en Henny van Bemmel trouwden op 8 april 1964. Zestig jaar later brengt burgemeester Langenacker het diamanten paar een felicitatiebezoek. Een dag eerder gingen ze al gezellig uit eten met de drie kinderen, zeven kleinkinderen en het achterkleinkind. ,,Die kleine is 2,5 jaar en zien we bijna elke dag. De moeder woont verderop en loopt hier vaak even binnen,’’ zegt mevrouw stralend. Haar man deelt een geheim: ,,Binnenkort krijgen we er een tweede achterkleinkind bij.’’

MELKHANDELAAR

Cees van Bemmel (85) is een geboren en getogen Zeistenaar, een van de zoons van melkhandelaar Van Bemmel aan de Utrechtseweg. ,,Mijn vader is als boer begonnen en op een gegeven moment zijn eigen melk gaan venten.’’ Net als zijn drie broers en een van zijn twee zussen kreeg Cees een melkwijk door Zeist. ,,We hadden er samen zes en mijn andere zuster hield de winkel bij. Ik maakte lange dagen. Om 4.45 uur naast mijn bed en om 19.30 uur was ik weer thuis. Voor ik de wijk inging had ik twintig bussen melk over mijn rug gehad van 53 kilo per stuk. Toen mijn oudste broer in dienst ging en de broer eronder een ongeluk kreeg, zorgde de melkfabriek voor een venter, maar volhouden kon ik het niet. Ik was 28 en mocht van de dokter de wijk niet in; ik was totaal oververmoeid.’’

SCHAAPSHERDER

Zonder werk zat de boomlange melkboer niet. De Universiteit Utrecht had driehonderd schapen lopen op de Uithof en zocht een herder. ,,278 hectare grasland en er stond geen enkel gebouw. Hier en daar stond een kampje met schapen. Overtollige lammeren bracht ik met de fles groot. Ik heb er een heerlijke tijd gehad.’’ Zijn vrouw valt in: ,,Met vakanties en vrije dagen waren er mensen van de algemene dienst die de zorg voor de schapen overnamen. Hij trok weer helemaal bij.’’ 

Langzaam maar zeker werd de Uithof volgebouwd en kwamen er steeds minder schapen. In 1975 bood de universiteit Van Bemmel een baan aan als concierge op de faculteit diergeneeskunde die toen nog op de Biltstraat in Utrecht gevestigd was. In 1985 verhuisde hij naar de Uithof waar hij aan de slag ging als assistent-gebouwbeheerder. Henny: ,,In 2002 ging hij met pensioen. De Diergeneeskundige Studenten Kring had er een groot feest van gemaakt, met een lied speciaal voor hem. En hij werd nog gebeld. Om te komen praten, hadden ze gezegd. Toen is hij Koninklijk Onderscheiden.’’

Henny Rijkse (86) is een echte Utrechtse, ze groeide op in Zuilen, in een gezin van vier kinderen. ,,Ik had twee broers en een zusje. Zij is in de hongerwinter overleden.’’ Toen Henny van school af kwam, ging ze in dienst bij particulieren tot ze een baan vond bij Golfclub De Pan, bij de huishoudelijke dienst. ,,Op de Utrechtseweg zijn we elkaar tegengekomen. Cees had zijn melkwijk en ik ging naar mijn werk...’’ lacht de bruid. De bruidegom: ,,Ik ben nog net zo gek op haar als op de eerste dag dat ik haar zag.’’

Toen na het huwelijk de kinderen kwamen, vulde Henny de dagen met de zorg voor het gezin. Toen de kinderen groter waren, ging ze aan de slag in de thuiszorg. Vanaf haar zesde jaar zingt ze in koren. ,,Ik heb gezongen in het koor van de Oude Kerk en in het Kerckeboschkoor. Nu dat niet meer bestaat, zing ik bij Viva La Musica en dat vind ik erg leuk.’’

Cees en Henny zijn allebei tientallen jaren actief geweest in het vrijwilligerswerk. Cees heeft nog heel wat werk verzet voor de studenten van de DSK. Binnen de hervormde Sionskerk organiseerde hij veel buitenland-projecten. Ook maakte hij eens een sponsorfietstocht naar Budapest om geld in te zamelen voor Hongaarse kinderen. Henny: ,,Hij heeft ook jarenlang oude mensen rondgereden en hij zat in het bestuur van Binnenhof.’’ Nog steeds kijken ze als mantelzorgers om naar buren. 

Cees is actief als koster in het Stiltecentrum van het Diakonessenhuis, Henny rijdt als vrijwilliger bedden in dat ziekenhuis. Henny: ,,Een van onze dochters is daar lector, ze leest in de kerkdiensten. Maar we hebben allemaal ons eigen rooster, het is geen familiebedrijfje.’’ Cees: ,,Dat is ook het geheim van ons huwelijk: we laten elkaar vrij, maar ‘s avonds zijn we graag bij elkaar.’’