Fahima en Abdul Samad Amiri vieren zestigjarig huwelijk

ZEIST Fahima en Abdul Samad Amiri gaven elkaar het ja-woord op 20 december 1964 in Kabul, de hoofdstad van Afghanistan. Ze hebben nog één foto. Een mooi opgemaakte, goedgekapte jonge vrouw in witte bruidsjapon naast een stralende jongeman in strak pak. ,,Het zou nu niet meer kunnen,’’ zucht de bruidegom op zijn bank in een flat in Vollenhove. Het diamanten bruiloftsfeest viert het paar in Nederland, hun vaderland sinds 1995. ,,We moesten vluchten voor mujahedien. Eerst gingen we naar Pakistan, maar toen we ook daar gevaar liepen, kwamen we naar Nederland.’’

KONINKRIJK

Meneer en mevrouw Amiri kennen elkaar al van kinds af aan. Hun moeders waren zusters. Ze speelden samen, bezochten dezelfde school en maakten als pubers stiekem afspraakjes met elkaar. Toen hij negentien was en zij zeventien, trouwden ze, een huwelijk tussen neven en nichten is in Afghanistan heel gebruikelijk. Het land was toen nog een koninkrijk.

STAATSCOURANT

Meneer was manager van de staatscourant, een ambtenaar. Mevrouw werkte bij een bank. Terwijl meneer vertelt schenkt zijn vrouw koffie en schuift schalen met lekkers dichterbij. ,,Het waren goede jaren. We droegen normale kleding, korte mouwen en korte broekspijpen waren toegestaan. Vrouwen mochten zonder hoofddoek de straat op. Op school was een uniform verplicht, net als in Engeland, maar meisjes en jongens mochten naar school en daarna ook studeren. We waren moslims en dat zijn we nog steeds, maar geen fundamentalisten.’’

Het echtpaar kreeg vijf kinderen; vier dochters en een zoon en ze hadden het goed. Zo’n veertig jaar geleden veranderde de situatie in Afghanistan. Het koninkrijk verandert in een land waar de mujahedien en andere rebellengroepen strijden om de macht. 

TALIBAN

In 1994 komt een nieuw gevormde islamitische militie aan de macht, de Taliban. De voormalig rijksambtenaar is zijn leven niet zeker. Australië nodigt met een sponsorprogramma vluchtelingen uit. Abdul Samad en een deel van zijn gezin gaan tijdelijk naar Pakistan in afwachting van hun emigratie, maar blijken in dat buurland niet veilig te zijn. Fahima: ,,We moesten weg, het maakt niet uit waarheen, als het maar veilig was.’’ Ze vertelt over raketinslagen, de angst voor haar kinderen. ,,Het plan was Duitsland, maar we kwamen op Schiphol. Drie maanden in Zwolle, drie maanden Serooskerke. Toen kregen we een status en een flat bij de achtste portiek. Bij de renovatie moesten we nog een keer verhuizen, nu blijven we hier,’’ zegt Abdul Samad. 

VRIJWILLIGERSWERK

Het echtpaar leerde Nederlands. Mevrouw zorgde voor de kinderen en deed vrijwilligerswerk. Meneer vond een baan als assistent-conciërge bij de Stichtse Vrije School. 

Om de kinderen zo Nederlands mogelijk te laten opgroeien, kwam er in de adventstijd een kerstboom in de kamer en deden ze mee met Koninginnedag. ,,Heel interessant,’’ zegt Fahima, ,,maar we vieren ook onze eigen feesten als gewone moslims, en als mensen uit Afghanistan. Suikerfeest, offerfeest. En nieuwjaar in de lente met speciale gerechten en zeven soorten gedroogd fruit.’’

Inmiddels zijn er vijftien kleinkinderen en acht achterkleinkinderen.

SATELLIET-TV

De situatie in Afghanistan volgen ze op een onafhankelijk nieuwskanaal via de satelliet. ,,De mensen hier beseffen niet wat het betekent als je de geur van kogels kent.’’ Kijken naar het Nederlandse journaal maakt de stemming niet beter. ,,Toen wij in Nederland kwamen, was iedereen gelijk. De mensen waren socialer, maar het politieke klimaat is veranderd.’’ 

Ze benadrukken, dat ze thuis zijn in Zeist en goede contacten hebben met de buren. En zelfs, heel Hollands, hun diamanten huwelijksfeest vieren. ,,Hoe precies is nog een verrassing. Dat regelen de kinderen voor ons.’’