Kees en Janny van Rheenen vieren diamanten bruiloft

ZEIST Ze zagen elkaar voor het eerst op de Slotlaan. Hij was meteen verliefd, maar zij vond zichzelf nog te jong. ‘’Zes jaar later zag ik haar weer op de Slotlaan. We herkenden elkaar gelijk en toen is het altijd aangebleven.’’ Vlak voordat ze zestig jaar getrouwd zijn, kijken Kees (86) en Janny (85) van Rheenen terug. 

DANKBAAR

Ze wonen nog steeds in het huis aan de Verzetslaan waar ze als eerste bewoners introkken en zijn dankbaar dat allemaal nog kan, al gaat het niet vanzelf. Meneer loopt moeilijk na een hersenbloeding, drie jaar geleden. Mevrouw is nog niet helemaal hersteld van de aanrijding, een jaar terug. Toen reed een automobilist haar met rollator van het zebrapad af. ,,We zijn er nog,’’ zegt meneer. Hij is de jongste van een gezin van tien kinderen uit Soesterberg, tegenover de vliegbasis. Toen de oorlog uitbrak, vonden ze tijdelijk onderdak op een boerderij in Voorthuizen. Vader was uit beeld, de ouders van de bruidegom scheidden toen hij twee was.

NOODWONING

Na de oorlog woonde het gezin op een kampeercentrum. ,,Langer dan een uur lopen naar school. We hadden een stuk land en kregen een noodwoning. Moeder verdiende doordat een handelaar zijn koeien daar tussen koop en verkoop stalde. Die moesten wel gemolken worden. Toen ik veertien was, fietste ik al met een melkbus op de stang naar de melkfabriek en dan door naar school.’’

ZEISTER ZIEKENHUIS

Mevrouw is geboren in het Zeister Ziekenhuis en opgegroeid op de Dr. Schaepmanlaan. Ze is de jongste van zes, een van een tweeling. Na de lagere school had ze een baan in een naaiatelier en daarna: ,,Tot mijn trouwen werkte ik bij de Komeet.’’

ZONDAGSKINDEREN

Meneer werd knecht voor dag en nacht bij een boer in Nijkerk. ,,Moeder had de hele boel verkocht en was op Zeist gaan wonen.’’ En daar vonden ze elkaar. Hun eerste huwelijksjaar woonden ze in bij zijn moeder, daarna kregen ze een woning in de Verzetswijk waar de drie dochters kwamen. ,,Drie zondagskinderen,’’ herinnert mevrouw zich nog heel goed. Meneer werkte ondermeer bij de Gero, de ZAM, Ralston en tot de VUT bij Strabo in Den Dolder. Inmiddels hebben ze vier kleinkinderen. De bruid: ,,Die zijn al groot, eentje trouwt er binnenkort.’’

Een memorabel feit dat bruid en bruidegom niet onvermeld willen laten: ,,Ik wilde altijd nog op een vrachtwagen rijden, maar had alleen een klein rijbewijs. Bij Van Drie heb ik op mijn 83-ste twee lessen genomen, mijn vrouw mocht mee in de cabine.’’ Zij vult aan: ,,Hij reed gewoon hartstikke goed.’’

Hun diamanten feest vieren ze met een etentje met kinderen, kleinkinderen, een kameraad van meneer en de schoonzus en tweelingbroer van mevrouw. De enig overgebleven broer van meneer zit in een verpleeghuis. De bruidegom zucht ervan: ,,Het is bijzonder, dat we hier zo samen zijn.’’