Tachtigplussers vinden elkaar na een lang leven vol verhalen en trouwen in Zeist

ZEIST Martine Peucker-Braun en Hans Helleman zijn zaterdag 25 april getrouwd in Zeist. Een bijzondere stap: de bruid en bruidegom zijn ruim in de tachtig. Martine is bijna 85, Hans 88. Het burgerlijk huwelijk werd voltrokken in de kleine zaal, de kerkelijke inzegening vond plaats in de grote zaal van de Evangelische Broedergemeente.

De verrassing om verliefd te zijn voelt alsof je weer twintig bent

„We voelen ons prima en willen laten zien dat we weer verbonden zijn,” zegt de kwieke bruidegom. De bruid vult aan: „De verrassing om verliefd te zijn voelt alsof je weer twintig bent. Die blijheid als hij binnenkomt…”

Martine is Française en woonde dertig jaar op de pleinen van de Evangelische Broedergemeente in Zeist met haar eerste man, Jan Peucker, destijds rentmeester van de gemeenschap. „Hij overleed toen hij vijftig was. Ik ben lang alleen gebleven, maar het alleen zijn werd steeds moeilijker.”

Ze ontmoette Jan toen ze studeerde aan de kunstacademie in Parijs en kwam voor hem naar Nederland. Van huis uit katholiek werd ze later lid van de Evangelische Broedergemeente. Haar twee dochters wonen nog altijd op de pleinen. 

Zelf woont ze al tientallen jaren in Midden-Frankrijk, waar ze als gerenommeerde kunstenares aquarellen maakt die dienen als basis voor wandtapijten, en auteur is van kunstboeken rond een thema.

CHRISTELIJK LYCEUM

De vader van Hans was leraar aan het Christelijk Lyceum. Toen Hans het zwaar had op de Stedelijke HBS in Utrecht, maakte hij zijn middelbare school af in Zeist. Hij trouwde met een dochter van dominee Brink, in Zeist — al was hij daar zelf niet bij. „Ik was door mijn werkgever uitgezonden naar Argentinië; we zijn met de handschoen getrouwd. Onze oudste twee dochters zijn daar geboren, later kregen we er nog een derde dochter bij.”

Toen hij zestig werd, ging Hans met prepensioen en verhuisde hij met zijn vrouw naar Noord-Frankrijk. Een jaar geleden overleed zijn vrouw Inge, na een ziekbed van vijf jaar.

Hans leerde Martines eerste man Jan kennen tijdens hun studententijd op Nyenrode. Ze hielden contact en ook hun echtgenotes leerden elkaar kennen. „We zijn door de jaren heen verbonden gebleven door een fragiele draad,” zegt Martine. Soms beperkte het contact zich tot kerstkaarten. „Die tekent zij elk jaar zelf,” zegt Hans trots.

Hoewel Martine en Hans allebei in Frankrijk wonen, ligt er zo’n zeshonderd kilometer tussen hun huizen. Toch wilden ze elkaar weer zien. „Ik vond het moeilijk om alleen te blijven,” zegt Hans. „Zij nodigde me uit en zei: welkom in mijn koninkrijk.” Al snel merkten ze dat hun band verder ging dan vriendschap en besloten ze te trouwen. „Vrienden zeggen: je bent in euforie, moet je niet eerst nadenken? Maar ik ben vooral dankbaar. Op mijn leeftijd geldt: pluk de dag,” aldus Hans.

Martine: „De dominee heeft ons in Frankrijk bezocht en de hele liturgie met ons doorgenomen. Het is zo bijzonder om blijdschap en verdriet weer te kunnen delen. Mijn dochters zijn ook heel blij voor mij.”

GROOT GEMIS

Over dat verdriet zegt Hans: „Het vroege overlijden van haar eerste man, maar zeker ook de vermissing van hun zoon Martin, die in 1990 verdween, blijven een groot gemis.” De rechtbank heeft hem officieel dood verklaard. „Als hij terugkomt, draait de rechter dat meteen terug. Elke dag denk ik aan hem,” zegt Martine. ,,Soms vraag ik me af hoe eruit zou zien en of ik hem wel zou herkennen.’’ Even valt ze stil. „Als het regent, zie ik ook de blauwe hemel.” Hans voegt toe: „Haar veerkracht is een geschenk uit de hemel. Ze blijft altijd positief — voor haar is geen zee te hoog.”

EIGEN SYMBOLIEK

Bij dit bijzondere huwelijk horen bijzondere symbolen. De trouwringen zijn gemaakt door Martines dochter Juliëtte, die als edelsmid werkt aan het Broederplein. Hans geeft zijn eerste trouwring aan zijn jongste dochter. Martine schenkt de ring die zij kreeg bij de geboorte van haar jongste dochter aan haar. De bruid werd door haar jongste broer naar het altaar begeleid.

Het burgerlijk huwelijk vond plaats in klein gezelschap. Voor de kerkelijke inzegening kwamen de drie dochters van Hans over: de oudste uit Argentinië, de andere twee uit Parijs. „Hun moeder is nog maar kort geleden overleden. Ze vonden het eerst moeilijk, maar gunnen mij dit geluk.”

De dochters van Martine waren nauw betrokken bij de voorbereidingen. Familie uit Amerika kwam over en ook de burgemeester van haar huidige woonplaats was met zijn vrouw aanwezig.

Een paar dagen na de huwelijksvoltrekking reist het paar samen terug naar haar huis in Frankrijk. Daar wordt op 1 augustus opnieuw feest gevierd. „Het is zo bijzonder dat dit ons nog is gegund.”