Echtpaar Van Wandelen viert diamanten huwelijk

AUSTERLITZ Trots wijst Gijs van Wandelen zijn vrouw aan op de trouwfoto, gemaakt voor het gemeentehuis in Zeist. ,,Ze ziet er zo mooi uit en die jurk, die heeft ze zelf gemaakt.’’ 

Op woensdag 19 april is het precies zestig jaar geleden dat de inmiddels 86-jarige Zeistenaar trouwde met Bep van Ginkel (79) uit Austerlitz. Ze kregen een zoon, ,,een heel lieve schoondochter en een kleinzoon die al 26 jaar is.’’ Burgemeester Janssen bezocht het paar op de grote dag.

SLOTTUIN

Hun eerste ontmoeting kunnen ze zich nog goed herinneren. ,,Dat was in de Slottuin in Zeist. Hij was in dienst bij het commando luchtverdediging aan de Tiendweg en moest ‘s morgen de post ophalen op het postkantoor aan ‘t Rond. Ik werkte daar vlakbij. Ik was 15, hij 21 toen we ons eerste afspraakje hebben gemaakt.’’

Tegenwoordig wonen ze in een ruim huis waar alles gelijkvloers is, met een tuin waarin een paar kippen rondscharrelen. ,,Zo zijn we niet begonnen, hoor. Na ons trouwen trokken we in een houten huisje op het gras bij mijn schoonvader. Dat ging zo, in Austerlitz,’’ vertelt de bruidegom. ,,Daar hebben we drie jaar gewoond en toen zijn we verhuisd naar de Waterlooweg. In totaal zijn wij drie keer verhuisd, twee keer naar een huis dat ik zelf heb gebouwd. De laatste keer verhuisden we terug naar de Marmontweg, achter het huis van mijn schoonouders. Mijn vrouw heeft ze allebei tot het einde toe verzorgd.’’

NEDERLANDSE SPOORWEGEN

Gijs begon als timmerman en werkte zich via de avondschool op tot aan het HTS-diploma waardoor hij bij de Nederlandse Spoorwegen kon werken. Daar maakte hij op een zeker moment de overstap naar Bouw- en Woningtoezicht in Zeist. ,,Bij de NS verdiende ik 450 gulden per maand, bij de gemeente Zeist 1300 gulden. Een wonder, ik dacht eerst nog dat ze in de war waren, in Zeist.’’ Hij maakte de overstap naar de gemeente Soest waar hij als hoofdambtenaar aan de slag ging, en begon vervolgens een eigen bouwbedrijf. Pas zes jaar geleden stopte hij met werken. ,,Mijn vader was kolenboer en had zes kinderen. Ik was wel gewend om hard te werken’’, zegt hij daarover. Bep:,,Onze zoon zet de zaak voort en daar zijn we heel blij mee.’’

MODEHUIS NICOLE

Bep doorliep de modevakschool en werkte bij Dormaël Textiel in Zeist en -toen  zoon Willem-Jan wat groter was-, 32 jaar bij Modehuis Nicole in Driebergen.

PVDA ZEIST

Gijs was ook actief in de politiek. Van 1972 tot 1976 zat hij in de gemeenteraad voor de PvdA die toen met negen zetels vertegenwoordigd was.

STILTECENTRUM

Samen hebben ze een indrukwekkende hoeveelheid vrijwilligerswerk verzet. Gijs zat achttien jaar in het bestuur van Austerlitz’ Belang, veertien jaar daarvan was hij voorzitter. Hij was actief in de Raad van Bestuur van het toenmalige Zeister Ziekenhuis en nauw betrokken bij de totstandkoming van het Stiltecentrum. Net als zijn vrouw was hij dertig jaar actief als vrijwilliger in de organisatie van de zondagsdiensten. In Austerlitz was het echtpaar actief in de katholieke noodkerk die jarenlang gevestigd was in het Lokaal.

,,Dat die kerk moest sluiten, heeft ons zeer gedaan’’, vertelt Gijs, die blij is dat de Madonna met kind uit de Katholieke kerk een vaste plek kreeg aan de muur van De Hoeksteen, de protestante kerk in Austerlitz. 

Door hun goede contacten binnen kerkelijk Zeist hebben ze elf jaar lang de zoon van een opperhoofd uit Suriname in huis gehad. Die had de Broedergemeente in Zeist benaderd en kwam uiteindelijk bij het gastvrije echtpaar in Austerlitz terecht. ,,Hij kwam naar Nederland om te studeren en zocht onderdak. Dat was lang voor de onafhankelijkheid. We zijn ook met hem naar Suriname geweest en hebben de binnenlanden bezocht, de reis van ons leven. Daarna werden we veelgevraagd voor diavertoningen waarbij we vertelden over die reis.’’

‘Dat hoort zo, hier in Austerlitz’

Verre reizen maken zit er nu niet meer in. ,,Ik rijd auto, we zijn veel onderweg en gaan dan ergens winkelen of lunchen. We hebben twee katten en kippen en dat geeft ook een hoop gezelligheid. En we hebben onze kleinzoon Nick waar we heel erg trots op zijn.’’

De gezondheid van meneer is ,,niet meer helemaal je dat. Ik dacht eerst: jongen, nou ben jij aan de beurt.’’ Zijn vrouw: ,,Het is een wonder dat hij er nog is.’’ Hij leest de krant, luistert graag naar muziek en geniet van zijn verzameling heiligenbeeldjes en bijbels. Mevrouw is heel actief, kookt elke week als de familie op bezoek komt en kijkt om naar de buren en dat vindt ze heel gewoon. ,,Dat hoort zo, hier in Austerlitz.’’