Echtpaar Thomassen 70 jaar getrouwd

ZEIST Chiel en Anneke Thomassen waren op 28 februari zeventig jaar getrouwd. Anneke is in Monnickendam geboren, maar kwam als peuter van drie naar Zeist. Chiel zag het levenslicht in het ziekenhuis in Utrecht en woonde zijn leven lang in Zeist. Ze hebben elkaar ontmoet op de Slotlaan. Hoe Zeisters wil je het hebben?

OORLOGSHERINNERINGEN

Wat de twee negentigers als kind in Zeist meemaakten in de Tweede Wereldoorlog, bleef ze hun leven lang bij. Als jochie van elf ging meneer bijvoorbeeld met een oudere zus op de fiets naar Leiden om een tante eten te brengen. „In Woerden ben ik door mijn fiets gezakt en moesten we verder lopen. Ik had blaren op mijn voeten, verschrikkelijk.” 

De vader van mevrouw zat in de illegaliteit en dat had tot gevolg dat ze aan het einde van de oorlog moesten onderduiken en onder een valse naam op een camping in Maarn woonden. „Het was een vreemde tijd.”

EERSTE ONTMOETING

Hun eerste ontmoeting staat het bruidspaar nog helder voor de geest. „Hij stond op het hoekje met een vriend, mijn vriendin kende die jongen en dus maakten we een praatje,” vertelt mevrouw. „Ik wist meteen: die zwarte wil ik hebben,” lacht meneer, terwijl hij wijst naar het inmiddels witte kapsel van zijn echtgenote. Ze woonden vlak bij elkaar. Anneke had een broer; het gezin woonde boven de elektriciteitswinkel van haar ouders aan de Slotlaan, Installatiebedrijf Volt. 

Chiel groeide op met zijn vier zusjes aan de Antonlaan. „Je kunt wel nagaan hoe verwend ik was.” „Daar zat ík mee,” grapt mevrouw.

JAARLIJKSE SPORTWEEK

Ze kwamen elkaar weer tegen tijdens de BLOZ-week, de jaarlijkse sportweek waarin Zeister scholen het tegen elkaar opnamen. Vijf jaar duurde hun verkeringstijd; de ouders van mevrouw vonden haar met haar vijftien jaar veel te jong voor een serieuze relatie. Toen ze 20 en 21 jaar waren, trouwden ze in het gemeentehuis en in de Oosterkerk, de kerk waar ze nu vanuit hun appartement op uitkijken.

WONINGNOOD

Na hun trouwen woonden ze drie jaar in bij de ouders van mevrouw, in het pand naast Broodje Seyst aan de Slotlaan. „Mijn ouders sliepen in de huiskamer, mijn broertje in het achterkamertje en wij kregen de voorkamer. De verdieping zat er nog niet op.” 

In 1959 werd hun oudste dochter geboren en kreeg het gezin een flatje in Kerckebosch, naast De Stuifheuvel. Dat was wennen voor mevrouw. Ze was op haar vijftiende van school gegaan, hielp mee in de zaak en miste de drukte. Meneer, naar eigen zeggen een gesjeesde Mulo-figuur, werkte een poosje als voluntair bij vervoersbedrijf NBM. 

BIJ DEFENSIE

Hij moest nog in dienst en koos ervoor om het leger in te gaan. „Daar heb ik geen moment spijt van gehad. Tot aan mijn pensioen heb ik gewerkt bij de luchtmacht, op Kamp van Zeist. Ik heb er een mooie carrière gehad, van derde monteur tot meestermonteur.” Hij zwaaide na 37 jaar af als adjudant; het gemiste Mulo-diploma haalde hij als 34-jarige alsnog, toen hij in dienst was bij Defensie.

Het echtpaar kreeg er nog een zoon en een dochter bij. Ze verhuisden naar de Tollenslaan, waar ze 54 jaar zouden wonen.

Ze kerkten in de Noorderlichtkerk en waren daar ook actief. Meneer was ouderling, mevrouw diaken, en zij hielp namens de diaconie in gezinnen waar dat nodig was. Jarenlang deed meneer vrijwilligerswerk bij volleybalvereniging Cito.

Hun beide dochters wonen op Texel, hun zoon in Amersfoort. In het voorjaar ging het echtpaar vaak twee maanden met vakantie naar Portugal. Tussendoor hadden ze heerlijke vakantieadresjes op het Waddeneiland, waar ze ook nu nog af en toe naartoe gaan.

IN DE SCHADUW VAN DE OOSTERKERK

Twee jaar geleden verruilden Chiel en Anneke het huis aan de Tollenslaan voor een appartement met tuintje, op loopafstand van hun kerk. „We hebben een heel goed en gelukkig leven. We zijn blij en dankbaar dat we hier kunnen wonen. We hebben een extra slaapkamer; kinderen en kleinkinderen kunnen hier logeren. 

Nadeel van het ouder worden is wel dat je veel mensen om je heen verliest. We maakten deel uit van een groep van zes bevriende echtparen. Wij zijn de laatsten die nog over zijn.”

Het zeventigjarig huwelijk vierden ze zaterdag samen met hun kinderen, zes van de zeven kleinkinderen - één verblijft in het buitenland en kon helaas niet komen - en aanhang. Maandag was burgemeester Langenacker te gast.