Altijd al gek op verhalen

Toen ze klein was kende Dees Wilgehof-Sodaar geen groter plezier dan voorgelezen worden door haar moeder. ,,Ook toen ik allang zelf kon lezen, dan luisterde ik stiekem mee als ze mijn kleine zusje voorlas. En ik zat vaak met een boekje in een hoekje. Ik begraaf me nog steeds graag in een goed verhaal, liefst met wat humor.”

door Adriënne Nijssen

Zeist - Dees werd werkelijk echt gegrepen toen ze een jaar in de Verenigde Staten studeerde. ,,Een deel van mijn opleiding was storytelling. Er werd ons verteld dat iedereen de hele dag door een verhaal vertelt. Want alles is een verhaal. Dat ben ik nooit vergeten. Terug in Nederland heb ik dat verhalen vertellen uitgebouwd en ik heb regelmatig als verhalenverteller op podia gestaan.”

Een logische stap was het schrijven van verhalen. ,,Na mijn opleiding aan de Schrijversacademie ben ik steeds meer gaan schrijven. Alles kan een verhaal worden. Als ik op een wandeling een boom zie waar de bliksem ingeslagen is, dan kijk ik daarnaar en dan komt er een verhaal naar boven. Al mijn verhalen zijn geïnspireerd door hele dagelijkse dingen. Een zin die je opvangt bij de kassa, je ziet iemand op een bepaalde manier lopen, je ziet iets gebeuren als je met een glaasje wijn op een terras zit.”

Verrassend bij de verhalen van Dees is dat ze de schrijfregels regelmatig aan haar laars lapt. ,,Natuurlijk ken ik alle regeltjes, maar soms wil ik een bepaald effect. Ik ben een groot fan van de boeken van José Saramago, hij heeft onder meer het bekende boek ‘De stad der blinden’ geschreven. De eerste keer dat ik een boek van hem las wist ik niet wat er gebeurde. Hij gebruikt weinig interpunctie, hij schrijft achter elkaar door. De dialogen zijn een blok tekst. Dat geeft weliswaar vaart aan een tekst, maar als lezer moet je iets soms wel twee keer lezen voor je het begrijpt. Tijdens corona schreef ik verhalen in die trant. Dat paste voor mij precies, je werd namelijk ontregeld door het virus, niets was en is meer normaal sinds Covid-19 zijn intrede deed. Die werkelijkheid en tegelijkertijd die vervreemding heb ik proberen te benaderen door juist schrijfregels overboord te gooien en maar door te schrijven.”

En nu is haar eerste verhalenbundel een feit. Drie jaar lang schreef Dees verhalen, het samenstellen van de bundel duurde zo’n vier maanden. ,,Koen, mijn man, vond het de juiste tijd om een bundel uit te brengen. En ik ging daar in mee. Toen het besluit eenmaal genomen was, werd het een kwestie van verhalen verzamelen, mensen vragen om mee te lezen, nog een keer alle verhalen redigeren en dan ineens is het zo ver. Op 10 december haalde ik het boek op bij de drukker. Ik ben echt ongelooflijk trots, het is een mijlpaal. Het is een mooi boek geworden, met verhalen die heel herkenbaar zijn en bij elk verhaal een illustratie van mijn man Koen. Het zijn hele gewone gebeurtenissen, maar juist daarom zijn de verhalen, denk ik, zo herkenbaar voor iedereen. En hopelijk krijgt de lezer daardoor een glimlach op zijn of haar gezicht. Dat is toch vooral waarom ik het boek geschreven heb.”

De titel is wel een grappige verwijzing. Er komt namelijk geen naam in het boek voor. Voor iedere persoon heeft Dees een aanduiding gebruikt. ,,Je moet dan denken aan bijvoorbeeld ‘kamerbewoner’ of ‘dochter’ of ‘man’. Het is wel altijd duidelijk over wie het verhaal gaat.”

Het boek met de titel ‘namen noemen’ is verkrijgbaar via de website www.namennoemen.nl. Vroege vogels betalen tot en met 31 december 15,50 euro per exemplaar, daarna kost het boek 19,50 euro. Dit bedrag is exclusief verzendkosten. Binnen de gemeente Zeist wordt het boek gratis thuisbezorgd, mits het via de website besteld is.