Dohmen draaft door: Pijn

Bij de verschrikkelijke gevolgen van de aardbevingen in Turkije en Syrië verbleken momenteel alle andere ellendige toestanden in de wereld. De hartverscheurende beelden van verwoeste levens in al net zo verwoeste steden raken ons in het hart. We schieten massaal in de helpmodus.

Kledingkasten, medicijnplankjes en planken met voorraad worden opgeschoond, de overtollige spullen, en vaak een beetje meer, in vuilniszakken gepropt en zo snel mogelijk naar een verzamelplek gebracht. Zo kwam in no time een tsunami aan gedoneerde spullen op gang, gevolgd door een gigantische logistieke uitdaging. Want hoe krijg je die warme winterjas bij een verkleumd slachtoffer in een totaal ontwricht gebied, duizenden kilometers hiervandaan? De doosjes paracetamol bij ontheemde mensen met pijn?

Af en toe komen er kennelijk spullen op een plaats van bestemming. Op tv zag ik een stoffig meisje met doffe ogen een enorme pluche aap vasthouden. Iets zachts om zich aan vast te klampen. Ze stond helemaal alleen in de puinhopen in het niks te staren, die aap bungelend in haar armen. Het hartverscheurend beeld sneed dwars door mijn ziel.

INRICHTEN

Maar we zijn niet alleen empathisch en hulpvaardig, we moeten ook ons huis mooi maken. Gesteld dat we een huis hebben. Afgelopen zondag bracht ik, geveld door iets wat zich het best als algehele malaise laat omschrijven, grotendeels door op de bank. Om de dag door te komen, keek ik, gestrekt onder een kleedje, tv. Ik zapte heen en weer tussen de commerciële zenders en verwachtte hetzelfde effect als van een patatje oorlog na wekenlang verantwoorde, veganistische maaltijden knagen: smullen!

Het smuleffect bleef uit. Niet vanwege de programma’s. Die gingen nergens over en dat was precies wat ik zocht. Maar de listig verstopte reclames verpestten het. Absoluut breekpunt was zo’n huisinrichtingsprogramma. Ik schuif ook weleens wat met potjes en kaarsenstandaards – pardon, accessoires – maar de finesses om je huis helemaal af te stylen beheers ik niet. Sterker nog, ik heb van het hele aanbod geen weet. Wist u dat wc potten tegenwoordig niet gewoon wit zijn, maar naast de modekleur zwart – conform de tijdsgeest – ook in crème, koffie, geel en vijftig tinten grijs te koop zijn? Ik wist het niet, daar moest ik eerst niet lekker voor worden. 

Kan het kwaad? Waarschijnlijk niet, maar dat wij kunnen kiezen op welke kleur pot we onze behoefte doen, terwijl duizenden en duizenden mensen nog geen gat in de grond meer bezitten, dat schuurt bij mij. Zullen zij ooit weer een huis hebben om in te richten? Ik weet het ook niet. Wat kun je doen? Ik kruip maar onder mijn kleedje vandaan en doe een donatie aan giro 555. Machteloosheid doet ook pijn.

Carol Dohmen