Dohmen draaft door: Arme mensen

Heel even leek het erop dat dankzij de nieuwe rijksbegroting arme mensen volgend jaar niet nog armer worden. Een laatste, sympathiek gebaar van het demissionair kabinet tijdens Prinsjesdag.  

De rekenaars onder de rijksambtenaren hebben flink hun best gedaan om de maatregelen die verdere verarming moeten voorkomen, ingewikkelder te maken dan ze waren. Het zijn moeilijke tijden en die vragen om zo complex mogelijke oplossingen. Zo verdwijnt de relatief simpele energietoeslag en komen daarvoor een hogere huurtoeslag en een hoger kindgebonden budget in de plaats. Wee de armen zonder kinderen, die zijn snel uitgeteld.

In stukken van de Rijksoverheid worden arme mensen ‘mensen met weinig geld’ genoemd. Er is wel sprake van een armoedegrens, maar de term arme mensen, of erger, de armen, is niet meer van deze tijd. Bovendien, mensen met weinig geld kunnen best op een andere manier rijk zijn. Denk bijvoorbeeld aan veel vrije tijd of een uitstekende gezondheid. Ze hebben alleen wat weinig geld, maar geld maakt zoals iedereen weet, he-le-maal niet gelukkig.

Mensen met weinig geld dus. Gek eigenlijk, dat de term rijken dan weer geen probleem is. Dat is jammer. Als je die namelijk ‘mensen met te veel geld’ zou noemen, ligt de oplossing voor de hand: de een heeft te veel van iets wat de ander te weinig heeft. Een kind kan de politieke was doen.

VERKIEZINGEN

Grote mensen houden niet van simpel. De Glazen Koets stond nog geen uur op stal toen de politieke strijd in alle hevigheid losbarstte. Dat is meestal niet een periode waarin de uitvoering van voorgenomen beleid nou eens lekker van de grond komt. Weg focus op de nieuwe begroting. Alle ballen op de verkiezingen in november.

We hebben weer ruim voldoende partijen (de Kiesraad heeft er 70 geregistreerd) met ruim voldoende interne toestanden. De BBB dealt met overlopers, er is voorzittergedoe bij het CDA, bij de lijsttrekker Groen Links-PvdA klotst het wachtgeld tegen de plinten, het is overal wat.

De toestandenepidemie heeft zelfs die aardige Partij voor de Dieren, aka Ouwehands Dierenpartij, besmet. Interne verdachtmakingen en vooralsnog onvindbare beschuldigen nopen het boegbeeld van de partij de handdoek tijdelijk in de ring te gooien. Wie denkt dat de nieuwe anti-armoederegelingen ingewikkeld zijn, de situatie binnen de PvdD is onbegrijpelijk. Ouwehand is geen partijleider maar wel de lijsttrekker, maar ze trekt zich tijdelijk in die hoedanigheid terug. Want dat is beter voor de partij. Ik kan er geen kaas van maken.

Misschien heeft ze gelijk. De partij is er tenslotte voor de dieren. Maar wee de mensen. We zijn sociaal-arme wezens geworden, die de vaardigheid van samenwerken verloren hebben. Hoog tijd voor een Partij voor de Samenwerking!

Carol Dohmen