Corrie Willemsen is 100 jaar

ZEIST Corrie Willemsen-Schrauwen bereikte op 1 juli de leeftijd van honderd jaar. Een bijzondere mijlpaal. Mevrouw kijkt terug op een bewogen leven en - zo omschrijft ze het zelf - ze doet mee met alles wat slecht is. Ze rookt een pakje per dag, gebruikt een kilo suiker in de veertien dagen en drinkt graag een wijntje. Tot haar 85ste stond ze op een trappetje het plafond te schilderen en tot haar 97ste woonde ze zelfstandig. ,,Ik kan er niets aan doen, ik ben er nog.’’

Corrie komt uit een gezin van vijf kinderen, de oudste twee zijn in Batavia geboren. Zij kwam in Nederland ter wereld, maar ging terug naar het voormalig Nederlands-Indië waar ze tot haar tiende jaar woonde. Haar tienertijd en de oorlog bracht ze door in Breda. Ze pakt een foto van het tafeltje naast haar. ,,Dit is mijn zus. De bevrijding, iedereen was feest aan het vieren. Toen lieten de Duitsers een bom vallen op de brug. Zij was dood, ik was erbij.’’ Hoewel ze naaister was, nam ze de baan van haar zus over, in een kaaswinkel.

DEFENSIE

Corrie ontmoette haar latere echtgenoot, net als haar vader een militair en ze hadden meer raakvlakken. Hij had als jong-volwassene in Nederlands-Indië gewoond. De woningnood was groot, het jonge paar woonde beurtelings bij haar ouders en schoonouders. Hun dochter is in die periode geboren ,,bij oma.’’

Haar man kreeg een betrekking bij de luchtmacht op Soesterberg, het gezin verhuisde naar een bovenwoning op de Troelstralaan in Zeist waar een zoon werd geboren. Vanwege zijn tropenjaren ging haar man op 55-jarige leeftijd met pensioen. Zij had veel liefhebberijen: naaien, borduren en bowlen. ,,Mijn man was de eerste, gediplomeerde bowlinginstructeur bij Bowling Zeist,’’ vertelt ze trots. ,,Dat was een heel fijne periode.’’

MOEILIJKE JAREN

De dochter verhuist met haar man naar Curaçao, haar zoon verhuist naar Zeewolde. Haar man overlijdt op 68-jarige leeftijd en ze verhuist naar Zeewolde om op de kleinkinderen te kunnen passen. Als de zoon naar Amerika verhuist, keert zij terug naar Soesterberg. Als haar schoonzoon overlijdt, neemt ze haar dochter met twee kinderen anderhalf jaar in huis, tot die een eigen flat vinden. Tot haar grote verdriet is haar zoon maar zestig jaar geworden en verloor ze recent ook een kleindochter. 

Haar dagen vult de honderdjarige nu met genieten. ,,Een carpaccio eten op het terras van Pandarve of glaasje sangria op de Slotlaan met m’n dochter. Dat is zo’n lieverd. Genieten, zolang het nog kan.’’