Jan en Elsa Renger vieren diamanten huwelijk: ‘We hebben elkaar altijd de ruimte gegeven’

ZEIST Elsa en Jan Renger-Bernabela hadden maandag de burgemeester op bezoek. Ze vierden hun zestigjarig huwelijk in het appartement in hartje Zeist waar ze sinds een jaar wonen. Daarvoor woonden ze in Cothen.

Jan groeide op in Werkhoven, hij was een van de vijf zoons van de plaatselijke fietsenmaker. Elsa bracht de eerste achttien jaar van haar leven door op de Antillen. Zij kwam naar Nederland om voor verpleegkundige te leren in het Zeister Ziekenhuis. ,,Zo zijn we aan elkaar gekomen,’’ lacht Elsa. ,,Ik hoefde geen Jan, ik zou niet zwanger worden, mijn studie afronden en terugkeren, maar het is anders gelopen.’

Elsa heeft het ticket van de eerste vlucht goed bewaard. ,,Beursalen -zo werden we genoemd- werden op Schiphol opgevangen door een mentor. Die bracht me naar Zeist. Beginners kregen onderdak in ‘Uppsala’, een van de barakken die het ziekenhuis na de oorlog hand gekregen. Tweedejaars kregen een kamer in de zusterflat. Er golden heel strenge regels; melden bij vertrek, op tijd binnen zijn en geen mannenbezoek.’’ Jan onderbreekt haar: ,,Volgens mij heb je me weleens binnengesmokkeld.’’

OP DE SCOOTER NAAR ITALIË

Ze hadden elkaar via via leren kennen en kregen verkering. ,,Ik was onzeker of het wel een goede keuze zou zijn en ben op de scooter naar Italië gegaan om na te denken. Weer thuis moest ik bij mijn vader op het matje komen. Hij zei: Jan, je moet Elsa niet aan het lijntje houden. Ik heb de knoop doorgehakt en daar nooit spijt van gehad.’’

Plichtsgetrouw stuurde Elsa een brief naar de instanties op de Antillen met het verzoek om een afbetalingsregeling. Haar vlucht was door hen betaald zodat zij -eenmaal gediplomeerd- de zorg op de eilanden kon versterken. Ze kreeg goed nieuws terug, ze hoefde niets terug te betalen en ook dat document bewaart ze nog steeds. Pas tien jaar later zette ze weer voet op de Antillen, met haar man en hun eerste zoon.

KALENDERS VERSTUREN

Jan ging na de lagere school naar de ULO en vond werk bij de Stichtse Boaz Bank, de protestante tegenhanger van de katholieke Raiffeisenbank. Zijn eerste klus bestond uit het versturen van kalenders naar relaties. In de avonduren ging Jan op de fiets naar de HBS in Utrecht. ,,Hij heeft vanaf 1 december 1957 altijd gewerkt naast zijn studie,’’ zegt Elsa en kijkt met bewondering naar haar echtgenoot.

SPANNEND AVONTUUR

Jan en Elsa hadden mooi weer op hun trouwdag, er komen foto’s op tafel. De bruid was beeldschoon. ,,Die jurk was pas een dag voor het trouwen aangekomen in Nederland. Heel spannend. 

Ik ben geboren op Bonaire, daar was geen middelbare school. Daarvoor moest ik naar Curaçao. Ik woonde bij een tante in die me had beloofd mijn bruidsjapon te naaien. Dat heeft ze gedaan, een schoonzus in Nederland heeft al mijn maten heel precies genomen. De jurk zat als gegoten.’’ 

SPORTIEF

Jan voetbalde, deed aan hardlopen en schaatste veel, maar hij was ook een harde werker en studeerde. Op zijn werk klom hij op en daarnaast studeerde hij economie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Net als zijn vriend Frans Mens, telg van de bekende Zeister ondernemersfamilie. ,,Hartstikke druk was het. Het lukte niet altijd om doctoraal colleges te lopen, die nam ik dan over van mijn vriend.’’ Alle drukte daargelaten is Jan afgestudeerd als econoom. De Boaz Bank ging op in de Middenstandsbank en later in de ING. Jan werd procuratiehouder en later hoofd van het opleidingscentrum van de ING in Oosterbeek. In 2000 startte Jan een eigen bedrijf.

TWEE ZOONS

Samen kregen ze twee zoons. Voor Elsa echter geen reden om haar baan op te zeggen. Uiteindelijk werkte ze tot haar 63ste als verpleegkundige obstetrie en gynaecologie. Van het Zeister Ziekenhuis ging ze naar de Emmakliniek in Utrecht. Die is later opgenomen in het Diakonessenhuis. 

,,Ik werkte alleen ‘s nachts, ik was nachthoofd en begon om 22.15 uur en werkte tot 8.00 uur. We hadden hulp thuis, toen de kinderen klein waren. Anders was het niet mogelijk geweest. Als ik thuis kwam, trok ik met de jongens op en dronk ik een kop koffie. Als zij naar school waren, sliep ik tot in de middag en dan stond ik weer op. Het was niet gebruikelijk in die tijd, maar ik heb het veertig jaar met heel veel plezier gedaan.’’

Ze vervolgt: ,,We hebben samen zoveel mooie dingen meegemaakt, maar we hebben elkaar ook altijd de ruimte gegeven. Hij is niet van mij, ik ben niet van hem, maar we zijn van elkaar.’’ De bruidegom knikt instemmend.

GOED GEVULDE DAGEN

Inmiddels heeft het bruidspaar vijf kleinkinderen. De dagen zijn gevuld. Jan staat altijd op om 5.30 uur, doet een uurtje oefeningen en gaat dan twee uur naar het bos. Elsa is veel te vinden op het tennispark en de golfbaan. Samen bezoeken zij regelmatig sportwedstrijden van de kleinkinderen, maar ook bij de halve vrouwenfinale van Saestum tegen Twente zaten ze op de tribune ,,Daar genieten we van.’’