Van klasgenoten tot diamanten paar

ZEIST Ria Kok en Nico van der Ros kennen elkaar al meer dan zeventig jaar. Ze leerden elkaar kennen in Den Haag, waar Nico op zijn tiende vanuit Rotterdam naartoe verhuisde en Ria al woonde. Ze gingen naar dezelfde lagere school en zaten op de mulo zelfs bij elkaar in de klas. ,,Ik zag hem voor het eerst in de kerk. Een paar rijen voor ons, twee ouders en vier kinderen, nieuwe mensen,’’ herinnert Ria zich. Ook waren ze allebei lid van de Gereformeerde Jeugdvereniging.

Na de mulo ging Nico naar de HBS en leerde Ria voor laborant. Toen Nico in Amsterdam geneeskunde ging studeren, kregen ze verkering. ,,Ik had een oogje op haar en vroeg of ze mijn vriendin wilde zijn.’’ Ria moest er goed over nadenken, maar stemde uiteindelijk in.

TELEFOONCEL

Ria werd laborant in de Emma-Kliniek in Den Haag en later in het Lucas Ziekenhuis in Amsterdam. Nico kwam in de weekends naar huis. ,,Dan zagen we elkaar. We belden ook iedere dinsdagavond. Dat moest vanuit een telefooncel. Mobieltjes waren er nog niet en lang niet iedereen had thuis een telefoon.’’

Na zijn artsexamen twijfelde Nico tussen een loopbaan als huisarts of internist. Na een periode als waarnemer in een plattelandspraktijk en een half jaar interne geneeskunde in een groot katholiek ziekenhuis in Haarlem koos hij voor het huisartsenvak.

Na hun trouwen bleef Ria werken. Toen ze in verwachting was, moest ze haar baan opgeven. Dat ging zo, in die tijd. Na de oudste volgde een tweeling. Met drie kleine kinderen besloot het echtpaar op zoek te gaan naar een eigen praktijk. In eerste instantie zou dokter Van der Ros in Emmen aan de slag gaan. Daar was veel nieuwbouw, maar er waren weinig patiënten. Bovendien vond Ria de afstand tussen Emmen en haar familie in Den Haag te groot.

Via een bemiddelingsbureau kregen ze de kans om de praktijk van dokter De Vries aan de Utrechtseweg over te nemen. ,,De Vries was 72 en woonde boven de praktijk. Bij de eerste kennismaking was er gelijk een klik. De Vries was een markante man. Hij had de praktijk voortgezet van dokter Bendien, een joodse arts die in 1942 zelf een einde maakte aan zijn leven nadat hij was verhoord door de politie. In de praktijk hing altijd een foto van De Vries en een van Bendien.’’

VERHUIZING NAAR ZEIST

De Vries wilde boven de praktijk blijven wonen en dat was prima. Met de grote nieuwbouwwijken in Zeist-west had je de woningen voor het uitzoeken. 

,,Van 1972 tot 1974 hebben we een huis gehuurd in Nijenheim, daarna is de praktijk gevestigd geweest op de Van Renesselaan. De buren schrokken er in eerste instantie wel van: een dokterspraktijk in de straat. We hebben het hele huis laten verbouwen met de praktijk ernaast, boven een verdiepte garage. Met die warme dagen hebben we daar nu profijt van. Het blijft daar heerlijk koel.’’ Met de buren kwam het ook goed. ,,We zitten op kleigrond, hun huizen hebben geen schade opgelopen toen we hier gingen bouwen.’’

Het gezin met drie jonge kinderen verhuisde in dat jaar maar liefst drie keer. ,,Ik heb weleens moeten zuchten als patiënten bij mijn man kwamen omdat ze moesten verhuizen terwijl ze thuis een kleine hadden.’’

De Vries werkte Nico in. ,,Ik weet nog dat we naar een spoedgeval moesten op de Driebergseweg. Daar was iemand van de trap gevallen. Ik moest rijden. Bij een rood stoplicht zei hij: rijd door man, bij ons gaat het om levens. Dat vergeet ik nooit meer.’’

De praktijk groeide en Nico kreeg ondersteuning van een assistente en zijn vrouw. ,,Ik had een assistente voor halve dagen en mijn vrouw. Die nam ’s middags de telefoon aan, verstuurde de rekeningen en hield de administratie bij. Ze heeft altijd op de achtergrond meegewerkt.’’

De lange werkdagen en verantwoordelijkheid maakten dat Van der Ros in 2000 stopte. ,,Erik Koelma en Arjo van den Berg hebben de praktijk overgenomen.’’ Zijn vrouw vult aan: ,,Die zijn ook al met pensioen.’’ Van der Ros bleef daarna nog jarenlang actief als keuringsarts.

KERKELIJK BETROKKEN

In hun vrije tijd was het echtpaar vaak te vinden bij Tennisvereniging Griffensteyn, net als hun kinderen. Ook binnen de gereformeerde kerk in Zeist vervulden ze verschillende functies. Nico was ouderling in de Oosterkerk en later diaken in het Kerkelijk Centrum Zeist-West. Ria was actief als pastoraal bezoeker. 

Daarnaast speelde ze enthousiast bridge bij Hestia.

Inmiddels heeft het echtpaar zeven kleinkinderen. ,,Onze oudste kleinzoon heeft ook geneeskunde gestudeerd en doet nu coschappen,’’ vertelt de grootvader.

Tegenwoordig brengen Ria en Nico hun dagen vooral thuis door. Nico bezoekt nog met enige regelmaat een sociëteit. Kerkbezoek is lastiger geworden. ,,Gelukkig kun je dat tegenwoordig volgen op de tv.’’