Dohmen draaft door: Film

Even vreesde ik dat dit stukje in vlammen zou opgaan. Zondagavond rukte de brandweer met grote spoed uit naar de Recreatieweg in Austerlitz. De veldjes, heten ze hier. Het is goddank met een sisser afgelopen; gezien de enorme droogte kan een brand momenteel vrij dramatisch zijn. Maar we konden rustig gaan slapen.

Hoe anders was dat voor reizigers die vorige week zondag strandden op een treinstation in of rond Amsterdam en daar de nacht moesten doorbrengen. Ongemak schuilt in een klein hoekje, in dit geval in een klein onderdeeltje in een computersysteem, dat zodanig stuk was dat seinen en wissels niet meer bediend konden worden. Er reed al snel helemaal niks meer.

Supervervelend als je op een station of in een stilstaande trein moet slapen. Zeker als je hulpbehoevend, ziek of moe bent, en het de hele nacht duurt voor je weer naar je veilige huis kan. Maar allemachtig, wat zijn we met elkaar toch slecht opgewassen tegen flink ongemak. Op het journaal deden voornamelijk weldoorvoede, goedgeklede jonge mensen het woord: wereldreizigers en concertgangers. Reis verpest, concert verpest, balen, bellen en toen dat niet bleek te helpen, huilen. Vanzelfsprekend kwamen er verwijten: ze waren in de steek gelaten, boos, het was koud. Metronieuws noemde het een hel.

OERWOUD Hoe anders was dat voor een meisje van 13 dat een vliegtuigcrash overleefde in het Colombiaanse regenwoud. Ze zwierf, samen met haar zusje en twee broertjes veertig dagen door het Amazonegebied. Balen, bellen en huilen waren geen optie. Ze aten cassavemeel uit het vliegtuigwrak en zochten eetbare zaden en vruchten. Uiteindelijk zijn ze door militairen, brandweer en andere hulpverleners gevonden. Het is nu al een episch verhaal over moed, leiderschap, verlies en overleven. De vrees bestaat dat filmmakers er bovenop duiken en de kinderen worden meegesleurd in een vervolgverhaal waar ze helemaal niet in thuishoren.

Op mijn eigen netvlies (nee niet Netflix) speelde zich een oude film af. Eind jaren ‘80 woonde ik twee jaar in datzelfde gebied en reisde regelmatig met zo’n vliegtuigje. Vanuit de lucht gezien is het regenwoud net broccoli, vanaf de grond is het warm, kriebelig, vochtig, modderig en - daar waar niet gekapt is - claustrofobisch dicht en groen. Ik kan me enigszins voorstellen hoe het moet zijn om daar te verdwalen. Hoe het moet zijn om neer te storten, daarbij je moeder te verliezen en vervolgens veertig dagen met je zusje en broertjes op pad te gaan, daar kan ik niet eens bij in de buurt komen. 

Het meisje is met recht een heldin en ik wens haar toe dat ze snel terug mag naar haar familie, diep in het Colombiaanse regenwoud. Dan maken wij hier wel een drama met de NS, over een nacht overleven op een station. Ik verwacht overigens dat filmmakers daar niet meteen bovenop zullen duiken.

Carol Dohmen