In Austerlitz: echtpaar Schellekens 70 jaar getrouwd

AUSTERLITZ Op zondag 11 juni is het precies zeventig jaar geleden dat Jan Schellekens trouwde met Ans Blom. En dat was best bijzonder, want vader Blom had het niet zo op jongens die bij de marine zaten...

Bruid (89) en bruidegom (93) wonen in een ruime seniorenwoning in Austerlitz. ,,Een schattig dorpje met een fantastische kruidenier. Die hoeven we maar te bellen en hij brengt ons precies wat we nodig hebben,’’ zegt mevrouw. 

LOPEND

Het echtpaar verhuisde in december 2020 van een huis met tuin in Brabant naar het dorp. ,,Mijn man is vier maanden ziek geweest. We hebben twee zonen, de oudste woont in Frankrijk, de jongste in Austerlitz en die reed soms wel twee keer per week 154 kilometer heen en 154 kilometer terug om ons te bezoeken. Nu kan hij het lopend af.’’

Jan en Ans ontmoetten elkaar toen ze  heel jong waren, in de trein. Jan woonde in Eindhoven, hij was achttien en vervulde zijn dienstplicht bij de marine, in Den Helder. De drie jaar jongere Ans uit Alkmaar bezocht haar zus in Amsterdam. Na een vrij weekend reisde Jan met de trein terug naar de kazerne. In uniform, hij werkte op een mijnenveger, sprak hij Ans aan. ,,Ze was heel mooi en had een Zwitsers speldje op haar revers. Ik vroeg haar hoe ze daar aan was gekomen. Ik herkende het. Voordat ik voor mijn nummer op moest, had ik op de Rijnvaart gezeten.’’ Ans had het speldje gekregen van een Zwitsers pennenvriendje. Toen de trein in Alkmaar stopte vroeg Jan of hij Ans thuis mocht brengen. Zij vond het goed, maar haar vader dacht daar anders over. ,,Vader stond op het perron en zei: ‘meekomen jij. Je komt nooit met zo’n knaap naar huis, want dat is niet zoveel soeps.’  Hij had een hekel aan ‘t uniform,’’ lacht Ans nu. ,,Een ander weekend is Jan weer uitgestapt en heeft -ie kennisgemaakt met de vrouw die later zijn schoonmoeder zou zijn. Het is helemaal goedgekomen, ook tussen mijn vader en mijn man.’’

BLAUWPIJPER

Jan studeerde ,,zoveel als de dienst het toeliet’’ aan de zeevaartschool, is afgestudeerd en heeft uiteindelijk een heel drukke baan gehad. Eerst in de zeevaart als ‘blauwpijper’, voor de Blue Funnel Line voer hij op Zuid-Amerika en Canada. Later vond hij werk op de Maasvlakte. ,,Zelfs na mijn pensioen heb ik gewerkt, als adviseur op Curaçao.’’ 

Hun eerste woning bestond uit twee naast elkaar gelegen zolderbergingen in Amsterdam. Ze kwamen in Brabant terecht doordat de Maas werd uitgebreid en meneer gegarandeerd een eigen woning kreeg, als hij daar zou gaan werken. Mevrouw is weer gaan werken toen de kinderen naar school gingen, op kantoor bij de provincie en bij de gemeente Roermond.

ZEILBOOT

Samen delen ze hun liefde voor water. Ze hadden een eigen zeilboot van dertig voet waarmee ze naar Engeland, Zweden of Frankrijk voeren. ,,Mijn man had langer vakantie dan ik en ging dan singlehanded de zee op’’, kijkt mevrouw terug. Ze hebben drie Franse en twee Nederlandse kleinkinderen die ook weer kinderen hebben. ,,Inmiddels zeilt een van onze achterkleinkinderen in die boot.’’

Ook skiën deden ze ieder jaar in Oostenrijk, op hoog niveau.

Tegenwoordig brengen ze de vakanties door in een hotel aan zee. Meneer: ,,Naar Domburg, maar we gaan ook wel naar Alkmaar, omdat mijn vrouw daar vandaan komt.’’

De dagen vullen zich met huishoudelijke taken en het bijhouden van de tuin, die er mede dankzij de zoon-om-de-hoek keurig bij staat. 

QUILTEN

Mevrouw mag heel graag quilten; dat is terug te zien aan de kleurrijke wandkleden en tafelkleedjes. Wel mist ze haar oude quiltclub: een paar dames die af en toe langs kwamen om te handwerken. Dat wil ze nog graag. ,,Ik kan ze best op gang helpen, ik doe het al zo lang.’’