Weddepohl: een bijna vergeten beeldhouwer

Op de hoek Slotlaan - 1e Dorpsstraat staan Rian en Piet naar een vrouwenbeeld te kijken. ,,We doen een dagje Zeist hebben zo meteen een rondleiding in Slot Zeist,” vertellen ze ongevraagd. ,,Prachtig dorp hoor, veel te zien hier,” voegen ze er nog aan toe.

door Adriënne Nijssen

Zeist - Het beeld waar ze naar kijken is ‘Vrouw met draperie’ van Charles Weddepohl, een Nederlandse schilder en beeldhouwer die op 7 december 1902 in Amsterdam werd geboren. Na de driejarige HBS volgde Charles een grafische opleiding omdat hij reclametekenaar wilde worden. In dienst van een bedrijf maakte hij ontwerpen voor tegels, maar dat werk beviel hem niet erg. In 1924 schreef hij zich in aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam, waar hij kunstschilder wilde worden. Hij werd vooral beïnvloed door Antoon Derkinderen en Richard Roland Holst, die beiden aan de academie verbonden waren. Na zijn afstuderen in 1927 werkte hij als zelfstandig kunstenaar in zijn eigen atelier in Amsterdam. Hij concentreerde zich op het schilderen van menselijke gezichten maar maakte ook exotische figuren zoals Arabieren, hindoes en ridders. Zijn schilderijen werden echter niet erg positief ontvangen.

Charles trouwde in 1935 met Maria Rambach. Vanaf dat jaar maakte hij bijna alleen nog beelden, meestal klein van formaat en uitgevoerd in gips. Het betrof voornamelijk koppen en bustes. Van zijn vrienden Bertus Sondaar en diens echtgenote Ton leerde hij modelleren en andere technieken die een rol speelden bij het maken van beelden.

Twee jaar later betrokken Charles en Maria een huis in Hollandsche Rading, dat later het adres Schapendrift 21 zou krijgen. Langzaam ontwikkelde Charles zich als beeldhouwer en kreeg zijn werk ditmaal wel enige waardering. Door de Tweede Wereldoorlog werd het leven moeilijker, opdrachten bleven uit en materiaal was schaars. Charles kreeg wel soms een kleine uitkering. ,,Gelukkig krijgen kunstenaars dat nu ook,” vindt Rian. ,,Je moet er toch niet aan denken dat er geen kunst meer gemaakt kan worden.”

In de beeldende kunst woedde na de oorlog de discussie tussen figuratieve en abstracte kunstenaars, vooral na de geruchtmakende tentoonstelling van Cobra van 1949. Net als zijn geestverwant de schilder Willink verwierp Charles de abstracte kunst, al waren zijn beelden niet hyperrealistisch.

Na 1950 maakte hij ook grotere beelden van mensen en soms ook van paarden, waarvoor hij een bijzondere belangstelling had. Het materiaal was meestal chamotte. Omdat zijn mensenfiguren gewoonlijk naakt waren, gaven gemeentes en andere instanties hem maar zelden opdrachten. Een enkele keer werd een naakt beeld zelfs beschadigd. Het bekende ‘Meisje met veulen’ dat in 1955 in Hollandsche Rading werd geplaatst, kreeg om dat te voorkomen, dan ook een rokje aan.

In 1969 bleek Charles de ziekte van Parkinson te hebben. Kort daarna hield hij op met werken. Charles overleed op 26 juni 1976. In Hollandsche Rading is de Charles Weddepohllaan naar hem genoemd.

,,Je zegt dat deze kunstenaar in chamotte werkte, maar ik zie toch echt een bronzen beeld. Hoe kan dat dan?” vraagt Piet. Hij heeft goed opgelet. Het originele beeld was inderdaad van chamotte, een gebakken product van klei. Dat beeld dateert uit 1953 en werd in 1954 voor het gemeentehuis van Zeist geplaatst. In 1966 is het beeld door vandalisme ernstig beschadigd. In 1967 is er een bronzen exemplaar van vervaardigd. Piet en Rian zijn meer dan tevreden met deze toelichting en beloven dat ze, zodra ze weer thuis zijn, iets meer over deze kunstenaar op gaan zoeken.