Coach Coco Fares voelt zich loyaal aan Patria

ZEIST Coco Fares (52) voelt zich al 44 jaar schatplichtig aan Patria. De Zeister voetbalclub bood hem als zoon van een arbeidsmigrant de kans als voetballer. ,,Bij Patria heb ik Nederlands geleerd.”

door Stan Bos

Het is behelpen. De bouwkeet van Patria op sportpark Blikkenburg dient als tijdelijk onderkomen voor de club. Medio deze maand moeten de heipalen de grond in voor de nieuwe accommodatie waar Patria en buurman FZO gebruik van maken. Binnen is een provisorische keuken en bar gemaakt, met hulp van de leden. ,,De club is afhankelijk van kantine-inkomsten”, vertelt trainer Coco Fares onder de zeilen van de partytent, die tijdens het gesprek bescherming biedt tegen de regen.

ARBEIDERSCLUB De samenhang binnen de vereniging is nou juist precies wat Fares zo mooi vindt aan Patria. Een club van professors tot stratenmakers en van tandartsen tot schilders. Van oorsprong dé arbeidersclub van Zeist. Nu voetballen er ook studenten die op de Vrije School zitten. 45-plussers die het bij Jonathan te druk te vinden, komen liever naar Patria. ,,Een leuke smeltkroes”, noemt Fares het. ,,Zonder elkaar te bijten.”

BIJNAAM Bij Patria is Mohamed ‘Coco’ Fares bezig aan zijn zevende seizoen als coach. Die bijnaam, Coco, kreeg hij als speler, omdat hij als geen ander een curve aan de bal kon geven. Als trainer is hij bepaald geen passant. Fares, geboren in Marokko, maar in 1978 naar Nederland gekomen toen gezinshereniging mogelijk was, werkte eerder al drie keer twee jaar voor Patria, elf jaar voor Dalto (nu FC Driebergen) en zes jaar voor ’t Vliegdorp uit Soesterberg.
Zijn loyaliteit aan Patria gaat diep. Toen hij als ventje naar Nederland kwam en de taal niet beheerste, zag zijn bovenbuurman dat hij een aardig balletje kon trappen. ,,Hij nam me mee, ik hoefde geen contributie te betalen. Hier bij Patria heb ik Nederlands geleerd. Toen was ik één van de weinige buitenlandse jongens. Ze gaven me hier een kans.”
Als de club in het verleden weer eens in problemen zat, kon Fares als coach steevast rekenen op een telefoontje van de inmiddels overleden voorzitter Gerrit Verbeek. Qua ledenaantal bivakkeerde Patria dan vaak op een dieptepunt en het eerste elftal speelde in de kelder van de zesde klasse. Met Fares als trouble shooter, een functie die hij jaren combineerde met het trainerschap van Dalto of ’t Vliegdorp, klom de vereniging dan weer uit het dal. Een probleem vond hij dat nooit. ,,Als je eenmaal iets leuk vindt om te doen, dan doe je dat graag.”

ZENUWZIEKTE Nog steeds trouwens, laat de Veenendaler weten. Door een chronische zenuwziekte is hij afgekeurd, maar twee keer anderhalf uur per week op het veld staan, lukt prima. ,,De club houdt de doelen hoog in het vaandel. Voetbal is leuk, maar mensen zijn belangrijker. Patria is een echte familievereniging. Natuurlijk willen we winnen als we op zaterdag op het veld staan, maar niet ten koste van alles.”
Fares is blij als hij Patria met de versterkte degradatieregeling dit seizoen in de vierde klasse houdt. ,,Vorig seizoen bleven we er met veel geluk in. Als wij ons nu weer handhaven, vieren we dat als een kampioenschap.”